Er zijn dingen die me verbazen, maar zo blijf je alert. Vandaag reed ik gezwind op de fiets bij 31 graden en nog net iets minder dan een maand geleden beet de vries van -4 nog diep in mijn vingers. We hebben net weer onze portie blauwe hemel verdiend en jawel, de straf van AQI 250 volgde onverbiddelijk.
Er zijn dingen die me storen, ook dat is heel normaal. Wat minder dan 4 wielen heeft, moet ruimen voor de zwaardere gevallen en vaker wel dan niet platgemaaid, niks nieuws. Pijnboompitten voor een slaatje, plan maar zeven dagen in voor de zoektocht. Betalen van gas, water en elektriciteit, gebeurt per unit aan een betaalautomaat met pincode. Wie zijn meters verspreid over het huis niet dagelijks controleert en dus gegarandeerd op een dag egens wel het nulpunt bereikt, pech, die zit dan zonder. Dat ik hulp nummer vier net de deur heb gewezen, ook dat hoort er blijkbaar bij. Vervelend, niet meer, niet minder.
Maar dat ik meer dan ooit wordt opgevreten door stress in dit land, is dat een teken aan de wand? Ouderdom? Tijd voor koffers pakken? Klaar voor de zomer?
Ik heb het nu echt wel gehad met de receptioniste bij de tandartsbalie die keer op keer in een ontembare lachbui uitbarst bij het afroepen van mijn voornaam. Recht in je gezicht, allemaal heel voornaam, mevrouw Ping Pong.
En dit immens ontwikkelde land dat overvloeit van luxe, de meest geavanceerde producten, de laatste types van alles en de fake modellen van wat nog een prototype is, maar geen kat die de mechaniekjes kan repareren (sprak de vrouw die net 2 weken zonder wasmachine en nu al 4 dagen zonder warm water zit).
Maar wat me helemaal als een stresskip doet kakelen, is het Chinese nemen van beslissingen. Ouderparticipatie, leerlingenparticipatie, seniorenparticipatie hebben geen Chinese tegenhangers in het grote boek der Chinese karakters en zodoende voelt een mens zich hier al eens betuttelend behandeld. Toen er klachten kwamen op Eloises kleuterschool dat het eten wat te wensen overliet, werd een cateringbedrijf gewoon ter consultatie uitgenodigd. En nu we toch zo hard ons best doen, mogen de ouders eens komen proeven en de optie exploreren. Op de proefdag zelf werd al gauw duidelijk dat de schoolkok er diezelfde ochtend was uitgebonjourd en ze mocht plaats ruimen voor de lieflijk uitziende dienblaadjes van catering.
En terwijl school management nu toch het bedrijfsleven wat had leren kennen, kon de schoonmaakster ook haar biezen pakken, want een schoonmaakbedrijf zou haar verlossen. Geen discussie, beslissing genomen. En ouders moesten niet te veel vragen stellen, want het was al allemaal tot in de puntjes geregeld.
Bovendien hadden ze er op de grote ontsla-eens-een-werknemer-dag nog twee klasassistentes bij op de brandstapel gegooid. Ze hadden wat gefoeterd over een te late salarisbetaling. Twee nieuwe stonden met rood opgepoetste wangen te glunderen naar de talrijk aanwezige ouders.
En op mijn vraag wat al die in der haast genomen beslissingen zouden betekenen voor het schoolgeld volgend jaar? Niks natuurlijk, (met een killer blik in de richting van dat lastige westerse mens) de school zou dat allemaal netjes bijpassen. Een dag later zat de afrekening voor volgend jaar in Eloises schooltas. 15% extra, te nemen of te laten.
