Zeer geliefde grootvader,
De appel valt niet ver van de boom. Het is een spreekwoord dat in een van de bruikbaardere Nederlandse lessen door mijn zeer toegewijde moeder werd voorgeschoteld. Er is werkelijk het een en ander van aan, heb ik onlangs proefondervindelijk mogen vaststellen.
Toen ik deze ochtend unaniem door mijn jaargroep tot tweedeleerjaarverantwoordelijke werd verkozen om te zetelen in de student council, kan enige referentie aan de politieke carrière van mijn grootvader aan moeders kant niet uitblijven.
Die unanieme stem is er niet vanzelf gekomen, er ging een minutieus uitgekiende planning aan vooraf. Vorig schooljaar heb met flair de rol van Friendly Helper op de speelplaats vervuld. Zeg maar brandjes blussen, bemiddelen, verzoenen en waar nodig netwerken. Met een goedaardig karakter en een vriendelijke dispositie kreeg ik menigeen over de streep getrokken. Niet mis als partijprogramma en bovendien kwaliteiten die een jeugdige dame van mijn kaliber een unanieme stemming hebben opgeleverd.
Dit jaar zetel ik dus in de student council, de kamer van klasvertegenwoordigers, de Dulwich College veiligheidsraad. Dat dit niet geheel en al vanuit een altruïstische gedachte is voortgevloeid, doet niet ter zake. Geen mens op Dulwich streeft zo'n houding na. De stemming was eerder een graadmeter, een populariteitstest, zo u wil. Unaniem, mijn geliefde papie, geurt naar leiderschap.
En dat het hoofd van de raad net Pierrots klasleraar is werkt meteen een smooth journey dit schooljaar voor mijn dierbare broer in de hand.
Bon, ons eerste wapenfeit met de studentenraad staat dinsdag op stapel. De bake sale van het jaar, gebak voor de aardbevingsslachtoffers van Yunnan. Hulpverlening, papie, inderdaad. En het goede doel gelezen? Jip, een lintje op mijn borst gespeld. Ik heb bij de eerste vergadering meteen mijn hand Plan International kaarten op tafel gegooid. Een trotse vader is ook wat waard. Het was een kleine diplomatieke zet bij wijze van oefening.
Dit weekend moet ik nog even mijn moeders bakkunsten verheerlijken, zodat er koopwaar te presenteren valt; nog wat vriendinnen te logeren vragen die dan als wederdienst het kraam bemannen en dan heb ik op dinsdag alsnog mijn handen vrij om mijn kiezers te bedanken.
Die appel, papie, ligt op nauwelijks een duimbreed van de stam.
Uw toegenegen kleindochter,
Ophélie
