Terugblik feb 2015: Vriendendienst in tijden van Chinees Nieuwjaar

"Choose wisely!" Het is een spreuk die we steeds ter harte hebben genomen bij elke tweesprong onderweg. En toegegeven, we hebben het ook al eens toegepast bij het uitzoeken van nieuwe vrienden... Want om de zoveel jaar begint het liedje hier opnieuw. Wie wordt het deze keer? In alle landen voordien vonden we gelijkgestemden in overvloed, ngo'ers, UN'ers en meer van het helpende hand allooi. Dat uitkiezen ging in één fluïde beweging.
In Beijing ligt het wat anders. We zijn al een keer tegen een Rode Kruiser of twee aangelopen, maar dat is het zo wat. "Choose wisely!" komt dan wel van pas. Ophélie, een totale adept van het principe, is living the dream. Ze zag en ze koos de dochter van Grand Hyatt. Ze gaat net als in een Hollywoodfilm met haar koffertje uit logeren in het hotel, drinkt afternoon tea in de lobby en geniet van een uitgebreid ontbijtbuffet de volgende ochtend. En kijk, Sven en ik zien de match met de Grand Hyatt ouders ook goed zitten. En Grand Hyatt is dan weer bevriend met Shangri-La en hop, wij ook. "Choose wisely!" is beklonken.
We zaten vorig jaar met Chinees Nieuwjaar wat op onze honger zo aan de zesde ringweg. Qua vuurwerk kregen we klank zonder beeld en voor de rest hebben we het ongemerkt laten passeren. Dit jaar wilden we ook delen in het feestgedruis. Twee dagen op rij nog wel. Oudjaar in Shangri-La met een premium loge op verdieping 79 dat zicht op non-stop vuurwerk gaf en ook nog eens een feestmaal van topkwaliteit serveerde. Het dessert met vingerhapjes werd later in de presidentiële suite geserveerd. De avond had qua decibels ondertussen plaats geruimd voor een door oorlog geteisterd slagveld bij nacht.
De dag erop begon stralend blauw, maar elke vuurwerkknal bracht ons dichter bij metingen beyond index. De Grand Hyatt sluierde zich in dikke nevels. Het mocht de lion dance niet deren. Onder luid geroffel trokken twee leeuwen door de lobby en tijdens de lunch doken ze nog een paar keer op.
We hebben onze portie Chinees Nieuwjaren kunnen smaken. Maar nu mag het al een keer gaan stoppen, dat onophoudelijke geknal.

Phuket - Junior School Newsletter

En dan nu vanuit het standpunt van de coach... 

Thursday bought another beautiful day and the first day of competition. Having watched all three of our other teams before their first fixture, the boys were more than a little fired up and went out determined to win. It wasn’t long before the first goal was scored by William with a glorious shot from distance, and then the flood gates opened with Zion and Eric both scoring to make it 3-0 at half-time. The game was so one-sided that our goalkeeper and captain, Pierrot, came out on pitch for the second half and scored a well-taken goal for himself. The game ended 5-0 and left the boys hungry for more. However, they had to wait for quite a while until the next game. In this time they were able to watch all of the other opposition and suss out who would need to be marked and closed down. Due to the long wait, nerves were high by the time the second game arrived, not helped by the fact that our opposition, BISV, had beaten us last year 4-2. But, lead by our inspirational captain, the boys went out and dominated again. Eric ‘Raging Bull’ An scored a hat-trick (the third of which was an absolute screamer into the top corner) and Kris Kim scored the other to make the final score 4-0. This result left us top of the table and feeling very positive. However, there was another long wait until our final game of the day, which also happened to be against the tournament hosts, BISP. The school has a link with the Brazilian team, Cruziero, and their professional coaches have clearly been working hard to reach a very high standard. Our boys fought hard and were incredibly unlucky to lose 2-0. 

Overnight the heavens opened and, whilst we still woke to sunshine, we arrived to very boggy pitches at the school. This really didn’t help when playing our final group game, which was against STAB, a team who had won all of their other games, including beating the BISP boys who had beaten us the day before. The boys survived the pressure of a very good team almost all the way to half-time, but STAB scored a very good goal and gave our boys an awful lot to do to get back into the game. But they didn’t let their heads drop and battled on. Unfortunately, STAB were simply too good and by the final whistle the score was 3-0. The boys left the pitch with their heads held high and began to prepare for our next fixture against Harrow Bangkok… then the heavens opened and it began to rain… and rain… and rain… Pitches became bogs, then puddles and, when the rain refused to stop, lakes. Due to unplayable and unsafe conditions, the tournament had to be abandoned. We headed back to the hotel absolutely drenched but also very proud of our achievements, and had another afternoon in the pool (after all, we were already wet!). In the evening, we went out as a whole squad for a celebration dinner at a local pizza parlour, where Pierrot gave a brilliant captain’s speech and we gave out awards.

Bijschrift toevoegen

Het jaar 2015

2015 zal niet de annalen ingaan als het jaar van de grote veranderingen, de extreme emoties en de sprong in het niks. Toegegeven, we deden een kleine aanpassing hier en daar, maar het kwam ons allermeest ten goede. We pakten ons huis 610 deze zomer in om in 830 aan de andere kant van de compound weer uit te pakken. De verhuizing zelf heeft ons nauwelijks bewogen, maar het heeft onze nogal begrensde liefde voor Beijing in positieve zin beïnvloed. Het licht en de ademruimte in dit huis, zelfs bij AQI500+ is onbeschrijflijk.

En dat brengt ons naadloos bij de lichte aanpassing die de Chinese regering in het laatste kwartaal van 2015 in uitvoer bracht. Sluiting van scholen, fabrieken en een alternerend rijverbod bij 3 opeenvolgende dagen AQI200+. Het deed ons geloof "De pakjes lucht die ze ons tegenwoordig in Beijing voorschotelen is minder bedorven." hoedanook de grond inboren. We waren getuige van het eerste Red Alert ooit in de wereldgeschiedenis en twee weken later van het tweede Red Alert. We zijn nog steeds alive and kicking, zij het met een snotvalling van red alert omvang.

Bon, we weten ondertussen wat we aan Beijing hebben: chronisch snot, vergassende stank, de occasionele rochel, een mensendrol netjes tegen je voorwiel gedraaid en voedsel van dubieuze kwaliteit.

 De spookverhalen van rot vlees, ontploffende watermeloenen, hormonenkippen, antibiotica-eieren, gemanipuleerde rijst of een plastic   versie, op giftige grond groeiende biogroentes deden me dit jaar grondig experimenteren met achtereenvolgens glutenvrij, vegetarisch, veganistisch en raw food, maar we zijn op dit punt bij Australische beef import gestrand, mede op aanraden van de vrouw van de importeur. 

Verder heb ik me diep in de Zweedse fit-femalescultuur geworpen. Crossfit met de svelte Swedish blondes bunch, wat guts and butts als toetje en een loopbandsessie hier en daar wordt in balans gehouden met op tijd en stond "champagne en kaviaar" lunch, Melbourne Cup paardenraces, een bal bij de Britten, een bal van school, en acte de présence op menig verjaardagsfeest. 2015 wordt straks voorzeker uitgeroepen tot het jaar van de fascinator, de gelnagels en het stijfgestreken haar. Cheers to that.

 Sven vond dan weer dat hij dit jaar zijn humanitaire acties een versnelling of twee hoger moest schakelen. China laat hem met wat landslides, een aardbevinkje en de vele beperkingen van hogerhand wat op zijn honger zitten. Dus trok hij in een wit beschermingspak gehuld naar het hart van de ebola-uitbraak in Liberia. De stempel van de Liberiaanse douane deed onze Rest&Recuperation erna op Koh Samui nog net niet in het water vallen. Hij moest door een ander poortje Thailand in en uit, meer was er niet aan... Zijn honger is voorlopig gestild, al wil hij wel nog eens hardop van de drievuldigheid Soedan, Tsjaad en Niger dromen. 
Zijn airmiles, vraagt u? Nog steeds zeven keer de wereld rond, al dan niet voor het werk. Shanghai werd de bekroning op zijn bijjob als goalie van Real Ancient en dat brengt ons meteen bij de sportieveling uit dit nest.

 Als het voor Pierrot vorig jaar allemaal nog wat amateuristisch klonk, dan is 2015 talking business. Drie voetbaltrainingen, één goalkeepertraining en zondag wedstrijddag heeft hem tot het topechelon gebracht. Het jonk bracht voor voetbal zowat al wat blinkt in Beijing mee naar huis: man of the match, captain of the team, best rookie, coach's player, trofee hier, medaille daar. Hij gaat tegenwoordig gebukt onder edelmetaal. En daar bleef het niet bij. Ook in andere disciplines lonkt faam: best newcomer in tabletennis, active achiever's award, team spirit award. We staan onvoldaan te kijken als hij op een schooldag niet met een beker van de bus komt gewandeld. 
Zijn wens voor 2016? Hij is tien. Hoogtijd om ook financieel wat op eigen benen te gaan staan... Bring on de geldprijzen!

 Ophélie staat ook af en toe eens op het podium, al is het dan gehuld in tule en satijn lint. Ze vond haar cv wat eenzijdig en heeft het duo piano-ballet met tapdans en jazz aangevuld. Haar eerste pianoconcert is een feit. Haar eerste balletcertificaat in the pocket. Haar hoogtepunt van het jaar een jazzoptreden voor de verzamelde internationale gemeenschap in Beijing. Met haar 1m25 leek ze wat te verdwijnen tussen de puberende meisjes van 12. Maar wat een elegante verschijning. Ze danst galanthet leven door en dat kan alleen maar positief zijn.

 Eloise, de kleuter. Eloise, ze snapt het 
nog niet. Eloise, she is so cute. Eloise, dat kleintje heeft net onder groot applaus melktand 1 en 2 gewisseld, schrijft moeiteloos verlanglijstjes naar de sint en leest de sterren van de hemel. Haar stiff upperlip Brits accent is een open sesame en krijgt van de meest rigide moeder alles gedaan. Ze is met haar vijf behoorlijk street smart, maar is nog steeds ons kleintje. En... Daar nestelt ze zich maar al te graag in...

2015, wil u weten? Het was een jaar van kabbelende, zij het vervuilde stinkende beekjes onder een maximum van vijf blauwe frisseluchtdagen, van ruisend met pesticides groen gehouden gras onder een deuntje van door vervuiling gemuteerde musjes. En weet u, voor ons was dat top...