Happy year of the horse!

18 oktober 2013: En op een dag...

... klopt het geluk aan je voordeur in de vorm van dozen en kisten. U mag het zo niet beseffen, maar vier maanden en 18 dagen zonder je hele huishouden, dat is nerve-wrecking lang.
18 oktober is een feestdag, maar voor we kunnen vieren eerst nog even de doos met het gepaste servies vinden.

Het paradijs

Omdat een mens niet al te lang in een hotel wil vertoeven - toch niet als permanent adres - komt het huizen zoeken zich al op dag een na aankomst dwingend aanmelden. Een voetnoot! De kinderen zouden dan wel weer levenslang in een hotel willen opgesloten worden. Elke dag ontbijtbuffet, voor tv met de voeten op de koffietafel als house keeping langskomt, verstoppertje in de ingemaakte kast en zo vaak als kan kindvriendelijke restaurantmaaltijden toe. Eloise vraagt zich na elke hotelvakantie af waarom het nu al eindigt, want dat thuishotel vindt ze maar niks.
Soit, huizen jagen dan maar. We kennen de dril, we hebben een checklist en we weten welke buurt. We controleren op lekkage, tochtgaten en dakbedekking. We vragen naar torenhoge elektriciteitsrekeningen, winterwaterlekken, vochtvlekken en muffe tapijten. En weet je wat? Daar schijnen ze in China allemaal geen last van te hebben... Tot je de voordeur openduwt...
Laat ik de frustratie en het getouwtrek maar voor wat ze zijn en vertellen dat we een ruim dak boven ons hoofd hebben. Een huis met genoeg slaapkamers, een keuken, een zitkamer, eetkamer en grootmoeders beste kamer, een kantoortje en garage, alles erop en eraan en dat in een omheind domein met de klinkende naam "River garden". De rivier stinkt, de tuin ligt vol met drollen en ik heb wat moeite om mijn stek in de massa terug te vinden. In River garden staan namelijk nagenoeg 400 identieke huizen neergeplant. Het is een compound van het type dat je mond doet openvallen bij een bruine voordeur in de rij witte. Het is een veilige wereld op zich met alles om een mens binnen de muren te houden en een democratisch busje als de nood voor de stad hoog is. Wachters op alle hoeken en inritten zorgen voor discipline en wat monotoon gesnurk onder het raam. Speeltuinen zijn simultaan kinderopvang en hondentoilet. Maar het moet gezegd, dit is een oase van rust en vuile lucht.

Zei ik net nog dat het wat lastig is om ons huis te vinden? Ik vergis me. Het is dat huis zonder Porsche voor de deur.

Kinderpraat uit de mond van Ophelie

-Als ik hier voel, dan voel ik mijn hart wiebelen.

Nomadenkinderen:
-En dan spelen we dat we in Singapore wonen of in Hong Kong. Of Maleisie is ook leuk. Nee, nee, we wonen in ons echte land, ons nieuwe land. Ik bedoel Senegal, ik bedoel eigenlijk Hanoi, ik bedoel... Waar wonen wij nu ook alweer?

-In de turnles leren we koprol en op onze handen staan en muis doen.
-Muis doen?
-Ja, je weet wel, muis doen... (Denkt diep na) Of misschien is het rad ...

Dat kennen we

In Shaoyang park op een rustige zondag. Kijk nu... trouwen is hier ook de nationale sport.

 

 

barbarasven-hanoi.blogspot.com/2013/07/dit-is-hanoi.html voor de Vietnamese versie van de sport.

 

 

Ikea bij de Chinees

Voor Ikea moet de slogan "Kom het zelf gratis bij ons uittesten!" in Beijing nogal zuur zijn opgebroken. Letterlijker kan niet, mochten we zelf onlangs ervaren. Als we al een beetje negatief tegen deze verhuizing zaten aan te kijken, dan was vandaag een sprankeltje zon in een dreigend wolkendek.
Een deel van ons pakket meubels mogen we in Ikea kiezen en daar zijn wij niet minder blij om. Gedaan met springveren in de onderrug, doorlegen matrassen, een vloekende sofaset, voorhistorische kabinetkasten en mastodonten van Aziatisch gedecoreerde kleerkasten geplant midden in de enige echt luchtige kamer. We gaan deze keer voor Stockholmen, Tjorven, Vaxen en wat nog meer, naast een andere helft van reeds voor ons gekozen van het voorgaande.

Ikea dus. Zelfde opzet, zelfde winkel, zelfde producten, zelfde label, ... ander publiek. Dat Beijing veel volk rondlopen heeft, mogen we dagelijks ervaren, zo ook tijdens een strooptocht in Ikea. Een chinees bezoekt de keten bij slaapgebrek en een moe gevoel in de benen. Op de matrassenafdeling valt namelijk menig uit te proberen. Elk bed wordt ingepalmd door een rechtgeaarde klant om zijn roes uit te slapen, knussig gerold in een donsdeken bij wijze van testoefening. Sofasets, idem ditto. Sofabedden? Worden netjes uitgeplooid en jawel, getest. Zedige Belgen als wij lopen dan wat op onze honger. Voor aankoop hadden we zo graag eens de eenzit geprobeerd, een minuutje maar. Maar om dan alle hindernissen van uitgestrekte benen te omzeilen en die ene zalig snurkende man te wekken. Nee, dan maar zonder. En had ik het net over honger? Dat hoeft een mens in Ikea niet te lijden... een keukenhoek is de ideale picknickplaats. Bestek in de bovenste la, borden in het warenhuis. En dan uren staren naar de tv met Ikea spotjes in een loop.
China brengt ook al graag zijn kroost naar Ikea. Wij voor de koterballen, zij voor het uitproberen van ververskussens, salontafeltjes (spring maar eens stevig op en neer), keukenkastjes (verstoppertje) of vuilnisbakken. Toen Eloise wat verweesd stond te kijken naar de rayon met die laatste, wisten we dat er wat vreemds moest zijn. Na een kinderleven in den vreemde zijn die van ons wel wat gewoon. Een vader die zijn zoontje te plassen hing boven een prullenmand in de aanbieding, deed ons een wijze beslissing nemen. In Ikea hoeven we niet meer zo nodig in de koopjeshoek te rommelen.

Als bij wonder

Het was heet in Beijing die dag. Een augustushitte die normaal gesproken je hart verwarmt. Niet nu. Beijing was nieuw. Beijing was vreemd. Beijing was niet zo aardig voor ons toen. Een uur ervoor stonden we nog op het punt het hele Beijingplan overboord te gooien, maar de jetlag zat er ook voor iets tussen. We hadden lucht nodig en licht om het doemdenken te verdrijven. Mocht het nu lukken dat de lucht in Beijing die dag allerblauwst was en de zon allesverblindend.
De kinderen hadden op exploratietochten allang de dansende fonteinen gespot. Dus in badpak trokken we richting Sanlitun Village - Taikoo li voor de ingewijden - al was het maar dat het restaurant Element Fresh achteraf voor de nodige vitaminen zou zorgen - smoothies en groentestengels a-gogo. De voorlopige week in een duf hotel (het zouden er uiteindelijk vier worden) gaat al eens in je maag en hoofd zitten.

En dit tafereel volgde:

 

Na nog geen kwartier van deze jolige taferelen hoorde ik mijn naam roepen. Nu, dat is dus beangstigend in een wildvreemde stad. Mijn verbijstering moet ergens tussen die van Bernadette Soubirous bij de verschijning te Lourdes en Maria na het vernemen van de onbevlekte ontvangenis hebben gelegen. In de massa kon ik niet echt een gezicht ontwaren, dus schrik sloeg om naar inbeelding. Jetlag, verhuisstress, culture shock, transitioning of wat al meer van labels de psycholoog van dienst mag plakken. Een tweede aanroeping en dan moet het echt zijn. Zo zot ben ik ook niet.

Oke, laten we literaire psycho-analytische omzwervingingen laten voor wat ze zijn... Stond daar ineens een gezin uit Hanoi waar we destijds weleens een vriendelijk woordje mee wisselden. We hebben elkaar wat voelsprietmatig afgetast op toeristisch gehalte. Nee. ik kan er een paar maand later aan toevoegen dat we gezellig bij elkaar om de hoek wonen, geregeld over lunch zoete herinneringen aan Hanoi ophalen en voor de huiselijke klusjes een ayi delen.

Dat de wereld klein is, is een ding. Dat we elkaar tussen miljoenen Chinezen in Beijing hebben opgemerkt is een ander. Maar hoe het die dag de zorgen heeft verdreven, dat was wereldschokkend.



De schoolstrijd keer op keer

Zo, daar zit je dan met je neus gedrukt op de lokale waslijst international scholen en maak vandaag je keuze, want morgen rest alleen de wachtlijst.
Het feit dat we enkel het international circuit aandoen is een optie die jaren geleden bewust is gemaakt. Of zoals we het eens heel onomwonden aan een journaliste van Femme d'Aujourd'hui hebben gesteld: "U kan toch van geen mens verwachten dat die zijn kinderen als kostenbesparing om de drie jaar in alweer een nieuwe lokale kneutertaal laat onderwijzen?" Ze leek niet bijster overtuigd, wij wel. Ze vond het trouwens ook, en dat even geheel terzijde, onverantwoord Sven voor het uitvoeren van zijn job een inkomen te betalen. Missionarissen waren tenslotte toch ook geheel en al voor niks de wereld gaan bekeren. Maar bon, ze zou wel even een politically correct artikeltje over Plan in Vietnam en de arme kindjes aldaar schrijven.
Ergens voor schoolgaande leeftijd hadden we ook al beslist dat de kinderen het Engelstalige pad zouden bewandelen, niet het Franse baccalaureate en dat om onduidelijk duistere, maar wellicht typisch Belgische redenen. Dat beperkt de keuzemogelijkheden behoorlijk? Dat had u gedacht en wij gehoopt. Dan pas begint het zich verdiepen in PYP, IB, IBC, IGCSE, A levels, O levels, Cambridge, MYP om maar wat te noemen.
Het helpt dat we zelf een boontje hebben voor de preuts Engelse kostschoolmentaliteit en ziedaar, keuze vernauwd tot wellicht een vijftal scholen in Beijing.
Iemand van lichter allooi gaat dan ienemienemutten, of gaat voor het meest fashionable uniform (jip, zeg Brits en je krijgt een stropdas omgesnoerd) of je bekijkt de heilige drievuldigheid: afstand werk-school-huis (moeilijk, bij het nemen van deze beslissing zaten wij nog gezellig in Hanoi). De twijfelaars van ons allooi gaan dan te rade bij een Finse familie in Hanoi met een Beijing voorgeschiedenis omdat de wereld zo klein is, natuurlijk.

Dulwich College Beijing met 1450 leerlingen van 1,5 tot 18 jaar, een dome - zeg maar, de zuurstoftent bij vieze luchtjes, leerkrachten geimporteerd uit Limerick en Stratford-upon-Avon, EEYFS, ENC, IGCSE, IB, een wapenschild met Latijnse leus, een zomer- en een winterkostuum, stiff British upperlip accent and all.
En daar moeten ze het dan maar mee doen voor de volgende vijf jaar. Dat is, als mevrouw Femme d'Aujourd'hui niet alsnog een petitie tegen ons indient.

Engelse tuin en al

De gezonde-luchtbel

Uniform in zomereditie

Het is hier anders,...

... is wat we weten te verzinnen iedere keer iemand vraagt hoe het ons op onze nieuwe stek vergaat. En in de voorgaande landen is dat anders anderhalf jaar verder nog enkel een bizar trekje van onopvallende lokale gebruiken. Dat een Botswaan bij het groeten je hand langer dan comfortabel blijft vasthouden zonder daarbij last te lijken hebben van mijn zweethanden... Raar! Dat een Senegalese chauffeur middenin de taxirit tussen je huis en school de auto langs de kant van de Corniche parkeert, zijn bidmat uitslaat, uitgebreid handen en voeten wast, gaat knielen en vijf minuten later weer nonchalant achter het stuur kruipt... Raar! Dat 4 in pyjama gehulde Vietnamese grootouders een godganse dag achter een driewieler aanrennen met een kommetje rijst, de bezige peuter te pas en te onpas een hap in de strot duwend... Raar!
Alleen deze keer voelt dat 'het is anders' net iets intenser. Of we het spuwen, rochelen, boeren en winden laten over anderhalf jaar ook als een curiositeit zullen bestempelen?

Ik geloof het niet, nee..

Ons Chinees avontuur...

... begint op een paar passen van wat we ons Belgische zomerverblijf noemen. Het moet ergens tussen de krultangen en de broodroosters in promotie zijn geweest. Terwijl ik nogal besluiteloos sta te staren naar twee uitverkoren waterkokers, delen de Vandenborre specialisten met elkaar waardevolle eeuwenoude Chinese wijsheden. Geheel zonder gene - wat van ons niet al te vaak gezegd kan worden - parkeer ik me nog wat dieper in de rayon kleine huishoudtoestellen om de nuttige info over onze nieuw geadopteerde thuishaven te absorberen.
'Chinezen, man, dat zijn ... mmm Chinezen. Ze staan daar op die beurs met hun duiten te zwaaien alsof ze er een op hun regressieve haarlijn neergestreken vlieg mee willen wegwapperen. En ik heb het niet over een paar briefjes, he, van hun geld - hoe heet het ook al weer - die briefjes dus, hopen, he... voor de nieuwste versie led-tv, kamerbreed. schoon ding, dat wel, maar morgen moet hij weer het huis uit omdat er een baanbrekender model is geadverteerd. Die Chinezen, man, willen enkel het beste voor zichzelf. En daarna, overladen ze onze winkel met die goedkope made-in-China rommel.
Trouwens erg beleefd zijn die mannen ook niet. Ik werd er zowaar door een zwerm van die gasten verpletterd toen de demonstratie van Panasonic eindelijk van start ging. Ik zei nog: "Let op, man, er zit vlees onder!". Maar, wat wil je, dat spreekt natuurlijk alleen Chinees. Het gele gevaar, man, daar is iets van..."
De keuze van waterkoker werd daarna ook nog met een andere Chinese wijsheid beklonken. "Nee, die is niet meer in stock. Kan u nog een week of twee wachten? Het product wordt binnenkort vervangen door een elegant Chinees modelletje."
Het klonk hen als Chinees gebazel toen ik wat luchtig repliceerde het ding de volgende dag wel zelf ginder achter te gaan ophalen.