Koh Samui

Er waren de tekenen dat het hoogtijd was... Een aanslepende winter die na een hint van lentebloesem, zachte temperaturen en tierelierende vogels op een februari-ochtend alles vroegtijdig met een dek van sneeuw de mond snoerde. Een hardwerkende echtgenoot die de drang naar "ik zal dat ebolavarkentje eens wassen" een maand lang boven de heilige drievuldigheid werk in Beijing, vrouwlief en kindertjes verkoos. Verstoorde nachten door vuur- en heviger knalwerk. En alles wat met een extreem droog klimaat gepaard gaat: crazy static hair days, kloven, breekbare nagels, schilferende benen en meer van dat fraais. Hoogtijd voor zon, zee en strand, vinden wij...
Vakantie in Thailand zadelt ons steeds met de obligatoire stop in Bangkok op. Met plezier bezoeken we aldaar vriend en vijand om daarna nog snel even een aantal shopping malls aan te doen. We hebben ze in Beijing ook, daar niet van, maar ze zijn hier net dat ietsje exotischer met de frivole zomerjurkjes in suikerspinkleuren waar Beijing nog steeds bont en aanverwanten in de etalage heeft liggen.
Vandaar ging het rechte lijn naar Koh Samui voor, als gezegd, zon, zee en strand. Dat strand laat wat te wensen over. Na de Full Moon, Half Moon en alle manen daartussenin parties eindigen er al eens een half containerpark bierflesjes het zand in. We willen dan een wandeling maken van de schoongeveegde vierkante meter voor de resort af, maar links ligt de voorgenoemde glascontainer, rechts de hoofdriool van Koh Samui en aan een strand ben je verder optieloos. Ophélie suggereerde de zee in tot Eloise zich stootte aan een schelp, spectaculair voorover een golf inging en geheel en al hysterisch proestend die optie naar nooit meer verwees. De zon, daar hebben we dan weer niet over te klagen. Dat vindt ook de horde stevig getatoueerde overjaarse Britten die de weg van Cyprus naar hier makkelijk heeft weten te vinden.
Wij schuwen als gewoonlijk al wat leeft tijdens de vakantie en dan brengt een villa met privé zwembad soelaas. Alleen voor ons? Alleen voor ons, en die verdwaalde kikker die dagelijks uit zijn heikele positie gered moet worden. Verder geniet Pierrot van kayaking, snorkeling en beach volleybal in de aanbieding. De meisjes hebben door een zwemoverdosis voor de rest van hun jaren gerimpelde vingertoppen en Sven heeft zijn ebolaquarantaine op een dag na feilloos uitgezeten. Tel daarbij mijn dagelijkse portie baantjes trekken minus de geplande strandjogging (geannuleerd wegens scherven als ondergrond), die enkele tenniswedstrijd, twee kookboeken en een roman tot de laatste letter gelezen en we kunnen zelfs met nog een dag of twee te gaan, me dunkt, nu reeds spreken van een zeer geslaagde R&R. We kijken al heimelijk uit naar de volgende...

Dit is Beijing

De alom tegenwoordige winterwinkeldeuren

Een stapje in de wereld 2

Elkeen zijn vak...

Een stapje in de wereld

Het is winter en Beijing zit de hele dag gezellig onder een wollen deken te niksen bij het haardvuur. Maar als de ruilhandel tussen een vriendin en mij dicteert dat ik wat correctie- en vertaalwerk aan haar website uitvoer en zij me betaalt in sappige keizerverhalen, dan is het tijd voor een wandeling door de ijzige noorderwind. Haar verhalen smeken om een Oosters decor, geen voeten op de designerbank onder een Zweeds fleece deken.
En ze moet me nogal geïmponeerd hebben daar zo rond Houhai Lake vorige week, want gisteren was ik alweer met haar vertelsels op schok. Het werd een tocht vol vettige details over hoerenlopers en opiumholen, keizers met zin in dumplings en schoenmakers bij hun leest, de drukte van weleer net buiten de keizerlijke stadsmuur.