Toen we te horen kregen dat Beijing als volgende woonplaats op de lijst stond, kregen we last van pleinvrees. Het mag wat sullig klinken, maar na 10 jaar verblijf in landen waar de standaarden niet echt hoge toppen scheren, gaf Beijing ons koud zweet. Zouden we nog wel mee kunnen in al die moderniteit, het snelle ritme, de tsjaktsjaktsjak?
De vrees was onterecht. Beijing houdt de schijn hoog met ultramoderne architectuur, scankaarten, luxe shoppingmalls, maar die façade verbergt reparaties bijeengehouden met elastiekjes, tape en gerecycleerde kauwgum. Wees gewaarschuwd als u de volgende Chinese lift instapt.
Een raam dat niet meer sloot, vroeg om een reparatieman en toen we dat mannetje eenmaal over de vloer hadden, timmerde die de hele rimram met wat spijkers ijverig dicht. Ter beveiliging smeerde hij een laag siliconen van twee duimen dik en wat witte waterdichte tape. Beijing voelde plots heel vertrouwd aan. Op de vraag hoe we het raam dan weer moesten openkrijgen, reageerde de man verward: "Maar u wilde het raam toch dicht?" Oh, we verkneukelden ons, dit doet ons bloed al tien jaar koken.
Datzelfde mannetje kwam ook nog eens onaangekondigd de garage verven. Geen hamer, fiets, nog wasmachine werd opzij geschoven. We hebben nu wel een heel excentriek geschilderde muur.
Alleen nam ons verhaal gisteren een eerder heel mysterieuze wending. Beijing heeft een heel propere muur voor de stinkende troep opgetrokken. Toen de tussenpersoon, de vrouw met het potje reparatiegeld, de link tussen ons en de huiseigenares niet meer bleek te reageren op onze noodkreet voor reparaties, was het hek van de dam. De landlady moest het maar slikken: geen herstellingen, geen huurgeld. Alleen het telefoonnummer op het contract blijkt niet te bestaan. De naam op het contract volledig verzonnen. Management van onze compound viel hoog uit de lucht pal op zijn gat en het deed lichtjes zeer. Onze go-between voelde plots ook een hete adem in haar nek. Zodoende hebben we hier al de hele dag dat mannetje op bezoek die wat pleister hier en daar smeert, een ander raam zijn standaardbehandeling heeft gegeven en hij plant ook seizoensregens in de woonkamer
tegen te houden met wat elastiek en doorzichtige plakband. We voelen ons hier zo thuis vandaag,
kokend bloed en al. En de mysterieuze eigenaar? Er gaan de meest wilde verhalen de ronde.
Voorlopig halen we het potje reparatiegeld van haar rechterhand leeg en daarna trekken we eruit, naar een iets minder met elastiekjes bijeengehouden huis.
