2014 in 5000 of wat woorden

Zelfs na een aantal pittige Chinese startersmaanden in 2013, bleven we begin 2014 nog steeds met dezelfde vraag zitten. Wat is dit voor een plek? Beijing gedroeg zich akelig kil voor onze komst, wij warmden ook niet echt op bij het rondhangen. De winterse temperaturen van november tot vroeg april, we spreken -15, riep 2014 uit tot het jaar van de UGG boots en dikke donsjassen als dekens tot in de knieholte. Een half jaar winter? Werkelijk? En dat na 10 jaar tropische warmte.
En toen kwam het keerpunt. Het moet de lange verkwikkende zomer zijn geweest. Na een week jetlag voelde Beijing bij terugkeer plots heel vertrouwd. Wat is dit voor een plek, kreeg het antwoord "thuis" en maakte plaats voor een meer prangende vraag. "Mama, mogen we een hond?"
We kenden in augustus nog een crisismoment toen op de eerste schooldag Eloises school werd opgedoekt. Nog geen 24 uur later na de onverwachte sluiting was het gebouw leeg, waren de logo's verdwenen en de leerkrachten enkele reis naar de VS verscheept. Allemaal netjes Beijingstyle. Geen andere school kwam ook maar iets aan onze wensen tegemoet zonder daarbij in ruil een arm, een been en nog zeven andere ledematen op te eisen.
Ik heb dan maar plichtsgetrouw mijn kleutertrukendoos opengetrokken en we zijn er samen voor het overgrote deel van de tijd danig in opgegaan. Afgewisseld met wat shopping therapy om de stad en de goesting te stillen, heeft Eloise zich ontpopt tot een lady of leisure van jeugdige leeftijd. Ze kent de A's en de B's van knock knock shops en afdingen. Ze vindt blindelings de weg naar Kashmir Lee, Lampshade George en Furniture John. En bovendien praat ze een aardig mondje koffieklatsch en prietpraatthee. Van een welafgeronde opvoeding gesproken...
"Mama, mogen we een hond?" blijft met stip Pierrots hartenwens. Via de meest ingenieuze systemen gaf hij ons te kennen dat Beijing dan al niet erg omarmend was, een hond zou het des te meer zijn. Kraskaarten, hoofdkussenbriefjes en dagelijkse smeekbedes, de eerstehulplijn Sint, de tweedehulplijn Santa, pruillippen, biggeltranen en vloektirades. Het werd een druk jaar voor hondenlobbywerk, met een succesvolle stap naar vooruitgang: hij is momenteel de trotse bezitter van andermans hond voor een week.
En verder vulde hij zijn jaar met sportieve hoogtepunten. De absolute top was een vierdaagse voetbaltrip naar Phuket waar een andere prangende vraag zijn hoofd brak: in doel of links voor? Een tornooi later stond hij zich verwonderd af te vragen: "Waar is dat balletje weer gebleven?", toen hij voor zijn school werd geselecteerd voor tafeltennis. 2015 belooft hetzelfde elan; hij passeerde op zijn sokken de handbalselectie en met wat bloed, zweet en tranen zit er misschien ook nog Jakarta in: FOBISIA voetbal, zwemmen, atletiek en T-ball. Bring on the gatorade.
Dat ook Ophélie onverwacht hoge toppen scheerde, bleek toen ze als 7-jarige mocht zetelen in de student council. Ze floreert, laat dat duidelijk zijn. Ze gaat onverstoord verder in ballet en piano en ze heeft dit jaar het antwoord gevonden op een belangrijke levensvraag. Wat wil ik later worden? Zangeres, tout court, maar wel eentje die haar eigen teksten schrijft. Zodoende vinden we krabbeltjes en flarden en rijmelarijen en veel, heel veel kattengejank.
Sven hoopt op een dag de Chinese werkethiek te kunnen doorgronden. Voorlopig loopt hij binnensmonds te mompelen over topdown instructions, afgoderij van de directeur en zijn sterk
oplopende vlieguren tussen Beijing, Xi'An en Kunming. Sinds kort verspreidt hij achteloos het woord  Afrika als een bedwelmend elixir. s' Nachts ijldroomt hij tomeloos over zijn twee grote liefdes Sierra  Leone en Liberia en bij het ochtendgloren vraagt hij zich hardop af of een detachering van twee maanden in de lente tot de opties behoort. Ebola vreet zijn liefde aan.
Ik neem graag vrede met Beijing als er nog een Aziatisch staartje wordt aangeknoopt, maar dat zijn zorgen voor later.

Want 2015 geeft groen licht aan positieve tijden. Eloise tooit zich vanaf 5 januari in een schoon uniform. Dat ene plaatsje in Reception op Dulwich College hebben we vanaf die datum voor haar opgeëist. Haar elegante educatie krijgt een leeftijdsvriendelijkere component. En ja, nu moeten we het stellen met een arm, een been en zeven andere ledematen minder, maar het schept ook perspectieven voor mezelf. Zoals de hoop om in 2015 iets frequenter te kunnen schrijven, netjes getypt met één arm...

Blijft er de onbeantwoorde vraag van het jaar "Mama, mogen we een hond?" Moge 2015 ons die wijsheid brengen...

We hopen voor u in 2015 ook zoveel...

Fanato fanata fanatiek

Zal ik u eens vertellen over de fanatieke prestatiedrang, het virus dat niet alleen Japan, maar ook Zuid-Korea, Singapore, Hongkong, Vietnam, Maleisië en China in zijn macht heeft? Kinderen staan voor dag en dauw op om aan een moordend ritme te worden onderworpen. Hun studeerkamerdeur wordt voor het krieken van de dag al platgelopen door tutors, mentoren, privéleerkrachten en studiebuddies. Voor de avondrit van school wordt de auto als studie- annex eetkamer ingericht en terwijl het kind van afterschool activity A naar mentor B wordt gebracht, is er tijd voor een snelle hap, nog wat rijtjes uit het hoofd leren en de maaltafels. Peuters van twee die vlot lezen en schrijven, zijn doorsneepresteerders, rekencracks op de leeftijd van vijf eerder regel dan uitzondering. Laatstejaars senior school behalen op de wereldranglijst als unicum een maximum IB score of voeren de lijst van topscoorders aan.
Wij staan al van trots op en neer te springen als Ophélie min of meer herkenbaar in een veel te trage maat Amazing Grace uit de piano duwt, terwijl haar Koreaanse klasgenoot morgen Pianoconcert nr 5 van Beethoven op de planken zet. Zondag plooit ze zich dubbel in de Olympische turnclub en maandag gaat ze voluit voor de maximiumscore in de rekenquiz en ze spelt tussendoor foutloos in drie talen. Dat haar moeder het tijdens afgelopen Positive Parenting Workshop even niet meer droog kon houden bij de ontboezeming: "Ik wou dat ik evenredig veel liefde als tutoring van mijn ouders had gekregen.", dat even geheel terzijde.
Onze kinderen zijn prima. Ze hebben het hele concept van tutoring niet zo door, want netjes afgeschermd wordt het handjevol westerlingen op school tijdens reken- en spellessen in andere groepjes dan de presteerders gesorteerd.
Onlangs werden ze ongewild toch met hun neus op de feiten gedrukt. Toen het zwemteam druk op zoek ging naar vlotte zwemmers, hadden onze waterratten wel zin in de selectieproef. Knap, want dat baantje trekken zit ze niet echt in het bloed. Ophélie voelde nattigheid toen ze de peptalk van een Chinese moeder tegen haar dochter aanhoorde. "Swim for your life, better than ever. You need to be on the swim team. You are the best, you are even better than the best! Go for it!" Mijn 'Veel succes' klonk wat magertjes. Het water stond haar pas echt aan de lippen toen ze haar leeftijdgenoten elegant het water zag induiken en gewillig rugslag heen, crawl terug, schoolslag heen en dolfijn terug zag zwemmen. De zwemsters van 7 hadden er hun routine al opzitten onder luide aansporing van mamalief, toen Ophélie aan lengte twee van de hondenslag meer kopje onder dan boven moest beginnen. Het huilen stond haar nader, toen ze onder luid gelach met de vinger werd gewezen door de Aziatische crew.
Ze heeft voor zichzelf beslist dat ze nu nog wat zwemles nodig heeft en volgend jaar gaat ze de selectieproef nog een keer proberen.
Winnersmentaliteit zou ik zo zeggen!

Elastiekje misschien?

Toen we te horen kregen dat Beijing als volgende woonplaats op de lijst stond, kregen we last van pleinvrees. Het mag wat sullig klinken, maar na 10 jaar verblijf in landen waar de standaarden niet echt hoge toppen scheren, gaf Beijing ons koud zweet. Zouden we nog wel mee kunnen in al die moderniteit, het snelle ritme, de tsjaktsjaktsjak?
De vrees was onterecht. Beijing houdt de schijn hoog met ultramoderne architectuur, scankaarten, luxe shoppingmalls, maar die façade verbergt reparaties bijeengehouden met elastiekjes, tape en gerecycleerde kauwgum. Wees gewaarschuwd als u de volgende Chinese lift instapt.
Een raam dat niet meer sloot, vroeg om een reparatieman en toen we dat mannetje eenmaal over de vloer hadden, timmerde die de hele rimram met wat spijkers ijverig dicht. Ter beveiliging smeerde hij een laag siliconen van twee duimen dik en wat witte waterdichte tape. Beijing voelde plots heel vertrouwd aan. Op de vraag hoe we het raam dan weer moesten openkrijgen, reageerde de man verward: "Maar u wilde het raam toch dicht?" Oh, we verkneukelden ons, dit doet ons bloed al tien jaar koken.
Datzelfde mannetje kwam ook nog eens onaangekondigd de garage verven. Geen hamer, fiets, nog wasmachine werd opzij geschoven. We hebben nu wel een heel excentriek geschilderde muur.
Alleen nam ons verhaal gisteren een eerder heel mysterieuze wending. Beijing heeft een heel propere muur voor de stinkende troep opgetrokken. Toen de tussenpersoon, de vrouw met het potje reparatiegeld, de link tussen ons en de  huiseigenares niet meer bleek te reageren op onze noodkreet voor reparaties, was het hek van de dam. De landlady moest het maar slikken: geen herstellingen, geen huurgeld. Alleen het telefoonnummer op het contract blijkt niet te bestaan. De naam op het contract volledig verzonnen. Management van onze compound viel hoog uit de lucht pal op zijn gat en het deed lichtjes zeer. Onze go-between voelde plots ook een hete adem in haar nek. Zodoende hebben we hier al de hele dag dat mannetje op bezoek die wat pleister hier en daar smeert, een ander raam zijn standaardbehandeling heeft gegeven en hij plant ook seizoensregens in de woonkamer
tegen te houden met wat elastiek en doorzichtige plakband. We voelen ons hier zo thuis vandaag,
kokend bloed en al. En de mysterieuze eigenaar? Er gaan de meest wilde verhalen de ronde.
Voorlopig halen we het potje reparatiegeld van haar rechterhand leeg en daarna trekken we eruit, naar een iets minder met elastiekjes bijeengehouden huis.

Mama Miracoli

Onze kinderen, zegt Sven, zijn rot verwende snollen. Reden? Ze zijn niet zo weg van de schoollunch. Goed opgevoed, noem ik dat. Geen mens op aarde zou gevuld moeten worden met doodgekookte wortels die drijven in een onbestemde saus op je bord gekwakt met een kantinelepel van formaat.
Toen ze vanochtend niet al te enthousiast reageerden op mijn: 'Geen brood in huis, doe maar schoollunch", ging de alarmbel hier vanbinnen woest te keer.
Eloise zit sinds een uur of acht met het hoofd gebogen over technische Duplotekeningen. Rekenen, bouwkunde, techniek, kleurenleer en motoriek in één hap, zegt deze thuisonderwijzende moeder en hup ik had de handen vrij voor het grotere kneed- en roerwerk.
Dus het spijt me zeer als u me straks bij de schoolbusstop wat vreemd vindt ruiken. Het is een mix van wafels, quiche, ovengedroogde tomaten, verse soep, pasta met pesto, volkorenbroodjes, sesamstengels en krentenbollen die uw neusvleugels bevangen. Bekijkt u het zo maar: één dag werk om broodtrommels twee weken lang van variété te voorzien en ik heb weer even de tijd om mijn dagen met morning en afternoon tea te vullen. Tenminste als Eloise zich nog wat langer boven dat bouwplan wil hangen.

Talk of the town

Wanneer de zwerm expats uit vakantie in het thuisland terugkeert, wordt er gepalaverd over zalige zomers, lastige vluchten, nieuwe aanwinsten en kinderen met een abnormaal lange jetlag. Wanneer we dat rondje hebben afgewerkt, komt de nieuwe luchtvaartregel van 1 koffer per passagier met de nodige opwinding aan bod. Voorbij zijn de dagen van volksverhuizingen, zeven paar nieuwe schoenen en een jaarlang rantsoen Belgische chocolade. De nieuwe regel moet ergens tijdens onze vlucht Beijing-Brussel zijn ingevoerd, want hij is ons geheel ontgaan. De tien koffers en dozen zijn ons op de terugreis wat zuur opgebroken. Een vriendelijke hostess bij de check-in had begrip voor mijn buitenlandpleidooi waar geen Belgische kwaliteit te vinden is, waar kids verwennerijen van familie ontberen, moeders hunkerend een jaarlijst opstellen met levensnoodzakelijkheden aan te schaffen in België, oh het gemis, ah de cravings. De nespressomachine kon uiteindelijk mee als handbagage en ze heeft ook geheel en al onschuldig een koffer of twee misteld. Voor de rest werd het bijbetalen.
We bleken bij terrugkeer niet de enige volksverhuizers met grieven. Een vriendin heeft de hele luchthaven van Berlijn enthousiast laten weten wat ze van de maatregel vond, en of de rest van Duitsland misschien in haar plaats in Beijing een jaar zonder bockwurst en sauerkraut wilde gaan doorbrengen.
En dat brengt ons naadloos bij het volgende gespreksonderwerp: verbouwingen bij de plaatselijke supermarkt in al zijn frustraties. Jenny Wang is een begrip bij Beijing expats en als de winkel plots de hete adem van een op stapel staande Carrefour in haar nek voelt, dan komen hamer, beitel en truweel soelaas brengen. We hebben het dan over hoe het vroeger maar een half uur kostte om de gangen door te racen op zoek naar het onvindbare, nu blijkt men er 1u 08 over te doen en het item is nog steeds onvindbaar. Er valt ook wat te zeggen over de opstelling. Het mag mijn idee zijn maar bestaat daar niet een planning voor? En daar staat dan beslist niet in genoteerd dat blikjes tonijn best naast zwabbers worden gecatalogeerd, tandenborstels naast hondenvoer of vuilniszakken bij de droge koekjes? Ook de logica onvindbaar.
Net als de hamburger bij MacDonalds. De hele hetze van onderwerp nummer drie is wat langs me heengegaan, maar Sven had zich optimaal wijsgelezen in een Belgische krant deze zomer. Dat hier al eens drastische maatregelen worden genomen, heeft Old MacDonald aan de lijve mogen ondervinden. Er was dat lapje burger dat wat leed onder de zwaartekracht toen het de grond in ging en er wordt met de hele keten de vloer aangeveegd. Alle beefburgers in dit land gebannen tot nader order. In een zelfde beweging werd google de mond gesnoerd en het is bang afwachten tot Starbucks alleen nog thee mag serveren.

Lichtpunt? Er worden onze blauwe hemels beloofd tot na het bezoek van Obama in november. Als dat niet schoon is.

Gezond tussendoortje

Ophélie: Als ik honger heb op school, is dat geen probleem. Dan neem ik gewoon een hapje fruit. Ik heb in mijn klas keuze uit de bil van Apple of een arm van Mango.



Hap hap hap

 

Brief aan papie

Zeer geliefde grootvader,

De appel valt niet ver van de boom. Het is een spreekwoord dat in een van de bruikbaardere Nederlandse lessen door mijn zeer toegewijde moeder werd voorgeschoteld. Er is werkelijk het een en ander van aan, heb ik onlangs proefondervindelijk mogen vaststellen.
Toen ik deze ochtend unaniem door mijn jaargroep tot tweedeleerjaarverantwoordelijke werd verkozen om te zetelen in de student council, kan enige referentie aan de politieke carrière van mijn grootvader aan moeders kant niet uitblijven.
Die unanieme stem is er niet vanzelf gekomen, er ging een minutieus uitgekiende planning aan vooraf. Vorig schooljaar heb met flair de rol van Friendly Helper op de speelplaats vervuld. Zeg maar brandjes blussen, bemiddelen, verzoenen en waar nodig netwerken. Met een goedaardig karakter en een vriendelijke dispositie kreeg ik menigeen over de streep getrokken. Niet mis als partijprogramma en bovendien kwaliteiten die een jeugdige dame van mijn kaliber een unanieme stemming hebben opgeleverd.
Dit jaar zetel ik dus in de student council, de kamer van klasvertegenwoordigers, de Dulwich College veiligheidsraad. Dat dit niet geheel en al vanuit een altruïstische gedachte is voortgevloeid, doet niet ter zake. Geen mens op Dulwich streeft zo'n houding na. De stemming was eerder een graadmeter, een populariteitstest, zo u wil. Unaniem, mijn geliefde papie, geurt naar leiderschap.
En dat het hoofd van de raad net Pierrots klasleraar is werkt meteen een smooth journey dit schooljaar voor mijn dierbare broer in de hand.
Bon, ons eerste wapenfeit met de studentenraad staat dinsdag op stapel. De bake sale van het jaar, gebak voor de aardbevingsslachtoffers van Yunnan. Hulpverlening, papie, inderdaad. En het goede doel gelezen? Jip, een lintje op mijn borst gespeld. Ik heb bij de eerste vergadering meteen mijn hand Plan International kaarten op tafel gegooid. Een trotse vader is ook wat waard. Het was een kleine diplomatieke zet bij wijze van oefening.
Dit weekend moet ik nog even mijn moeders bakkunsten verheerlijken, zodat er koopwaar te presenteren valt; nog wat vriendinnen te logeren vragen die dan als wederdienst het kraam bemannen en dan heb ik op dinsdag alsnog mijn handen vrij om mijn kiezers te bedanken.

Die appel, papie, ligt op nauwelijks een duimbreed van de stam.

Uw toegenegen kleindochter,
Ophélie

Vakantieweek 1

Week 1 gewijd aan voetbal en Vlaamse Ardennen...

Pierrot - 9 jaar

Alle feestvierders het huis uit de klimmuur op...

... en daarna eentje regelrecht de kapperszaak binnen voor een verjaardagscoupe.

Ballet in woord - Slotepisode

Het werd aangekondigd als de dansshow van het jaar. Het evenement bleek alleszins elk tuturecord met gemak te verpulveren en verder zijn er weinig woorden voor.
We kwamen op de dag zelf min of meer voorbereid bij de theaterzaal aan, het repetitiedebacle indachtig. We hadden thuis ons rekenhuiswerk gemaakt van 200 prima ballerina's maal twee ouders, vier grootouders, het gezin in de allerruimste zin van het woord. In China komt voor deze gelegenheid ook tante Trees uit het zevende knoopsgat gekropen. Een uur voor de show bij de zaaldeur post vatten, zou maar net voldoende zijn (voetnoot: Ophelie zat toen alweer drie uur vast in de backstageruimte, lekker geduffeld in haar kozakkenuniform).
Ik bespaar u het tenen trappen, elleboog stoten en rug porren waar een ieder voor de zaaldeur werd aan onderworpen. Ik laat u wel meegenieten van de stormloop bij het openen van diezelfde deuren. Jip, ongenummerde plaatsen. We schatten dat het aantal kaartjes de stoelen met minstens honderd overschreed, maar het kan ook gelegen hebben aan de Gucci-handtassen waarvoor een zitje werd voorzien. We hebben ons gezin op twee stoelen geperst. En toen we 10 minuten later straaltjes zweet onze schoot voelden verlaten, heeft Sven heel beleefd de stoel achter ons, gereserveerd voor een 6-weken oude baby, opgeeist. Niet geheel en al met een glimlach op het gezicht van de kersverse moeder.
De lichten doofden en toen werd het... stil? Zou u denken, zouden wij willen. Twee uur lang probeerde het publiek boven de muziek uit te komen, ging even de benen strekken in de middengang, liet de kroost op iPads spelen volumeknop hoog, belde zelf snel even een live verslag door aan de tante die vanuit het achtste knoopsgat niet was komen afzakken en wij probeerden met volle teugen te genieten.
Oh, en het was ook heel fijn dat de hele show van het jaar door professionals op film en foto werd vastgelegd. Iets minder fortuinlijk, bleek het toen ze zich comfortabel hadden opgesteld midden in de zaal, met zijn zevenen op een rij rechtop.
Enkel de rokken van de flamencodansers waren bijwijlen wat wervelender dan wat er om ons heen gebeurde. En Ophelie danste perfect in de maat en de benen gestrekt, menen we in een glimps opgevangen te hebben, verscholen achter cameraman nummer drie.
Bij het afsluiten van de finale trokken we nog even krijtwit bij. Toen het podium naast de 200 dansers ook nog de hele uitgebreide Chinese familie moest staande houden, hoorde ik de plankenvloer vervaarlijk kraken. We hebben onze kozak letterlijk met bontmuts en berenlaarsjes hardhandig van het podium gesleurd.

De show van het jaar?  Dat zou het zeker zijn geworden als het hele gevaarte met tantes en al was ingestort.

Ballet in woord - de repetitie

Ballet is een schoon tijdverdrijf. Ik kan uitermate genieten van de elegantie en moeiteloosheid waarop een nimf in tutu het been de hoogte in hijst, met een huppeltje opspringt en geheel en al au naturel in een perfecte split neerkomt. Het is eveneens een schone deugd dat alle drie onze telgen bij het minste pianodeuntje spontaan al dartelend pirouetten gaan draaien en zich tegenwoordig ook al eens aan een lift wagen.
Ophelie volgt op maandag ballet samen met een groepje van 9 in roze tule gestoken meisjes. De eenzame zwarte maillot van het gezelschap hield het na een halve les voor bekeken en ruilde met veel plezier zijn leotard in voor een iets minder strak zittend kungfupak.
Toen de balletjuf met weinig poeha aankondigde dat er in mei een show zat aan te komen, landde onze prima ballerina met een enkele pas de chat op een fluffig wolkje. Naarmate de tijd vorderde kwam meer informatie op pointes binnentrippelen. Ophelie danst de Russische sabeldans in Marco Polo's reis om de wereld in een productie van Renee's dance school Beijing.
Ophelie doet aan ballet op verplaatsing of liever haar balletjuf Renee verlaat op maandag de vertrouwde plankenvloer onder haar dansvoeten om op Dulwich College wat bij te klussen.
Toen de generale repetitie werd gepland in de theaterzaal van de Amerikaanse school, kwamen we wat hardhandig neer van een fout uitgevoerde arabesque. We stonden op zijn minst gezegd verbijsterd te kijken naar de 200 tutu's en franjes aanwezig in de backstageruimte. Marco Polo mocht zich aan het een en ander verwachten tijdens zijn rondreis en Renee's dance school Beijing was niet het flufschooltje waar we het hadden voor aanzien.
In een minder elegante stem dan aan een ballerina toe te schrijven valt, werden de ouders toegeschreeuwd onze bloedjes bij de deur achter te laten. De repetitie zou een drietal uur of meer in beslag nemen, maar via we-chat zou het einduur worden meegedeeld (de Chinese variant van whatsapp). Twee balletjuffen, een kungfumaster en een streetdancer in baggy shorts zouden de meute tutu's wel in een kunstgreep houden...
Er brak een lichte paniekaanval uit onder de 10 Dulwichouders en uit argwaan stelden we ons wat verdekt  achter de gordijnen op. Onze minder elegante contouren moeten het oog van Renee hebben getrokken en zonder boe of ba, Bach of Verdi werden we eruit gelift.

We kregen onze kinderen netjes verpakt in kozakkenmuts en berenvellaarsjes bij 36+C om klokslag vier uur terug. Oververhit, scheel van honger en dorst.
Het deed ons in tienvoud besluiten: "Dit nooit meer!" En wij, onwetende zielen, hadden toen de voorstelling nog niet gehad...

 

 

 

 

Ballet in beeld - Ophelie als Kozak

Een gerecycleerd verjaardagsfeest voor...

Ophelie - 7 jaar

Mad Scientists at work

 

 

 

Forbidden City Marathon

Omdat het alweer wat was geleden sinds we er een portie cultuur inlepelden, gingen we vandaag voor het twee-in-een aanbod. Na de live versie van de verboden stad hebben we ons met 5 paar zere voeten voor de tv genesteld om 165 minuten lang "The Last Emperor" van Bertolucci te kijken. Het begin werd nog met een koor van "ohs, ahs en heb ik gezien" begeleid. We kregen het even lastig met uitleggen dat de drie-jarige keizer niet hetzelfde jongetje was als het kind dat we in de keizerlijke tuin hadden zien zitten hurken voor een dringende boodschap (onder het goedkeurende oog van drie wachters!). Doch, de interesse nam evenredig af met het verdwijnen van snoepjes uit de schaal. Pierrot heeft op de valreep de grand finale van 1967 gehaald, terwijl de meisjes ergens halfweg tussen respectievelijk 1924 en 1927 zachtjes zijn ingedommeld.
Soit, de meerderheid beschouwt het hier als been there, done that, seen it. U eventueel ook, na het bekijken van de foto's.

Over de weg en de waarheid

Herinnert u zich nog de Nederlandse historica die ons met beide voeten stevig op de grond in de
bevlogen geschiedenis van het middle kingdom heeft ingewijd? Ze blijkt nog wel meer uit haar mouw te kunnen schudden.
Toen ze besloot om drie sessies lang de doos vol wijsheden van Lao Tse, Confucius en Boeddha open te trekken, zat deze dame op de eerste rij. Al was het maar dat ik mijn wekelijkse stroopwafel gedoopt in koffie begon te missen.
Het fijne aan deze bijeenkomsten is het gewicht aan ratio in de schaal. We zitten niet met zijn allen ja te knikken en daarna langzaamaan te knikkenbollen. Er wordt actief gewikt en gewogen, vergeleken, aan de realiteit getoetst en kritisch geoordeeld. Uiteindelijk proberen we de drie religies/filosofieen/levenswijzen in het dagelijkse Chinese leven terug te vinden, liever dan zelf als bekeerlingen te herrijzen. Jawel, er wordt al eens geopperd dat we als afsluiter in de tempel Yi Jing stokjes gaan gooien of we netjes ons geboorte-uur aan de voorspeller zullen voorleggen. Dat we soms ook wel wat fen shui, meditatie, TCM (traditional Chinese medicin) in het leven kunnen gebruiken, is evident. Maar uiteindelijk wint een goeie portie boerenverstand het makkelijk van de zweeftruuk. En dat is maar goed ook zo. Ik moet er niet aan denken om hierna als Justin Bieber te reincarneren.

De weg over sneeuw 02/2014

 

De weg over het water 12/2013

 

De weg over de bergen 03/2014

 

Nagelbijten en stresskakelen

Er zijn dingen die me verbazen, maar zo blijf je alert. Vandaag reed ik gezwind op de fiets bij 31 graden en nog net iets minder dan een maand geleden beet de vries van -4 nog diep in mijn vingers. We hebben net weer onze portie blauwe hemel verdiend en jawel, de straf van AQI 250 volgde onverbiddelijk.
Er zijn dingen die me storen, ook dat is heel normaal. Wat minder dan 4 wielen heeft, moet ruimen voor de zwaardere gevallen en vaker wel dan niet platgemaaid, niks nieuws. Pijnboompitten voor een slaatje, plan maar zeven dagen in voor de zoektocht. Betalen van gas, water en elektriciteit, gebeurt per unit aan een betaalautomaat met pincode. Wie zijn meters verspreid over het huis niet dagelijks controleert en dus gegarandeerd op een dag egens wel het nulpunt bereikt, pech, die zit dan zonder. Dat ik hulp nummer vier net de deur heb gewezen, ook dat hoort er blijkbaar bij. Vervelend, niet meer, niet minder.
Maar dat ik meer dan ooit wordt opgevreten door stress in dit land, is dat een teken aan de wand? Ouderdom? Tijd voor koffers pakken? Klaar voor de zomer?
Ik heb het nu echt wel gehad met de receptioniste bij de tandartsbalie die keer op keer in een ontembare lachbui uitbarst bij het afroepen van mijn voornaam. Recht in je gezicht, allemaal heel voornaam, mevrouw Ping Pong.
En dit immens ontwikkelde land dat overvloeit van luxe, de meest geavanceerde producten, de laatste types van alles en de fake modellen van wat nog een prototype is, maar geen kat die de mechaniekjes kan repareren (sprak de vrouw die net 2 weken zonder wasmachine en nu al 4 dagen zonder warm water zit).
Maar wat me helemaal als een stresskip doet kakelen, is het Chinese nemen van beslissingen. Ouderparticipatie, leerlingenparticipatie, seniorenparticipatie hebben geen Chinese tegenhangers in het grote boek der Chinese karakters en zodoende voelt een mens zich hier al eens betuttelend behandeld. Toen er klachten kwamen op Eloises kleuterschool dat het eten wat te wensen overliet, werd een cateringbedrijf gewoon ter consultatie uitgenodigd. En nu we toch zo hard ons best doen, mogen de ouders eens komen proeven en de optie exploreren. Op de proefdag zelf werd al gauw duidelijk dat de schoolkok er diezelfde ochtend was uitgebonjourd en ze mocht plaats ruimen voor de lieflijk uitziende dienblaadjes van catering.
En terwijl school management nu toch het bedrijfsleven wat had leren kennen, kon de schoonmaakster ook haar biezen pakken, want een schoonmaakbedrijf zou haar verlossen. Geen discussie, beslissing genomen. En ouders moesten niet te veel vragen stellen, want het was al allemaal tot in de puntjes geregeld.
Bovendien hadden ze er op de grote ontsla-eens-een-werknemer-dag nog twee klasassistentes bij op de brandstapel gegooid. Ze hadden wat gefoeterd over een te late salarisbetaling. Twee nieuwe stonden met rood opgepoetste wangen te glunderen naar de talrijk aanwezige ouders.
En op mijn vraag wat al die in der haast genomen beslissingen zouden betekenen voor het schoolgeld volgend jaar? Niks natuurlijk, (met een killer blik in de richting van dat lastige westerse mens) de school zou dat allemaal netjes bijpassen. Een dag later zat de afrekening voor volgend jaar in Eloises schooltas. 15% extra, te nemen of te laten.

De rook om mijn hoofd

We waren gewaarschuwd. China? Beijing? Weet je wel hoe ongezond het daar is? Maar het besef komt pas wanneer je koffers zijn uitgepakt en het eindelijk tijd is om de omgeving op te snuiven, om je heen te kijken. En dan plots dringt het tot je door. Die stinkende nevel zat er gisteren ook al.

Nog later ontwaar je de ritmiek. Voor elke drie dagen blauwe hemel komt onverbiddelijk een week maskers dragen in ruil, zwart snot, barstende koppijn en kuchende kinderlongen. Drie maanden in het verblijf komt de actie en de investering. Het huis wordt uitgerust met air purifiers die al ronkend je slaap begeleiden. Gaten, kieren en reten worden afgeplakt en ik heb mezelf centraal in het huis gepositioneerd constant gillend "Ramen en deur dicht!" We hebben de kinderen op jonge leeftijd het sluizensysteem moeten uitleggen en het wordt nu bijna feilloos toegepast.
Tussen het tandenpoetsen en schooltassen inpakken in checkt Pierrot de Air Quality Index App. En twee van de drie kunnen u op 6/8-jarige leeftijd al het een en ander wijzer maken over AQI lezingen, 2.5 particles en kolencentrales. Triest, zegt u?
Ik zal u vertellen wat nog triester is. De geldstroom die loopt naar het uitrusten van internationale scholen met luchtverversingssystemen en het bouwen van zuivereluchtbubbels (dome), dat is zuur geld. Gisteren hadden we op school de zoveelste vergadering over wat de school doet, investeert en test. Gerechtvaardigd, ook ik wil dat de kinderen in een optimale omgeving les krijgen. Maar waar eerder het gewicht op kwaliteit van het onderwijs zelf lag, is het marketingkaartje in Beijing bij uitstek AQI metingen in de schoolgebouwen. Tegen volgend schooljaar zal de campus met twee extra domes worden uitgebreid. Dome is weinig zeggend? Foto?

Ik hoef u niet te vertellen dat dit internationale-schoolpraktijken zijn. Lokale scholen en het schooltje van Eloise, dat is alweer een ander verhaal. Heel vreemd hoe weinig impact de apocalyptische dagen op Beijingers heeft. Bij een index vanaf 250 is er een buitenspeelverbod op school en wat doet de buurman? Hij trekt gezwind zijn zevenmijlslaarzen aan en gaat een uurtje joggen. Onze gemaskerde kleine duimpjes lopen dan gedwee de dome in voor een sessie frisse lucht.
Toen Eloise op een extreem stinkende dag zonder boe of ba de schoolbus werd opgeschuffeld voor een klasuitstap, had deze moeder commentaar. Tijdens de maandelijkse koffie-ochtend heb ik een pollution policy (een vervuilingsreglement?) geeist. En ik voelde me schromelijk alleen als pleiter (6 internationals op een totaal van 26 schoolkinderen). De Chinese delegatie zat me wat meewarig aan te kijken. Je kan een schooltrip toch niet afgelasten? Het is een goeie school voor nu, daar niet van... Maar oh, ik wil haar zo graag bij die andere twee op school. Je wordt er beter gehoord en begrepen...
Maar de plaatselijke lucht dus. Er wordt al eens iets afgelast in deze stad, wat die andere ouders ook beweren. Kleine lettertjes niet gelezen? Bij AQI 250 vindt het gebeuren helaas niet plaats...

Oh ja, u mag het gerust allemaal wat fanatiek vinden, met die maskertjes en constante metingen en ronkende Blue Airs en klaagzangen. Maar herinnert u zich vorige week op Brusselse wegen nog het fijnstofalarm met 90km/uur? Dat was naar onze fanatieke metingen en Beijingnormen een blauwe-hemel-frisse-neusdag.

En nu moet ik hoognodig nog wat boven de luchtfilter hangen...

Flashback 2: Hongkong Plan B (september 2013)