Pierrot - 9 jaar

Alle feestvierders het huis uit de klimmuur op...

... en daarna eentje regelrecht de kapperszaak binnen voor een verjaardagscoupe.

Ballet in woord - Slotepisode

Het werd aangekondigd als de dansshow van het jaar. Het evenement bleek alleszins elk tuturecord met gemak te verpulveren en verder zijn er weinig woorden voor.
We kwamen op de dag zelf min of meer voorbereid bij de theaterzaal aan, het repetitiedebacle indachtig. We hadden thuis ons rekenhuiswerk gemaakt van 200 prima ballerina's maal twee ouders, vier grootouders, het gezin in de allerruimste zin van het woord. In China komt voor deze gelegenheid ook tante Trees uit het zevende knoopsgat gekropen. Een uur voor de show bij de zaaldeur post vatten, zou maar net voldoende zijn (voetnoot: Ophelie zat toen alweer drie uur vast in de backstageruimte, lekker geduffeld in haar kozakkenuniform).
Ik bespaar u het tenen trappen, elleboog stoten en rug porren waar een ieder voor de zaaldeur werd aan onderworpen. Ik laat u wel meegenieten van de stormloop bij het openen van diezelfde deuren. Jip, ongenummerde plaatsen. We schatten dat het aantal kaartjes de stoelen met minstens honderd overschreed, maar het kan ook gelegen hebben aan de Gucci-handtassen waarvoor een zitje werd voorzien. We hebben ons gezin op twee stoelen geperst. En toen we 10 minuten later straaltjes zweet onze schoot voelden verlaten, heeft Sven heel beleefd de stoel achter ons, gereserveerd voor een 6-weken oude baby, opgeeist. Niet geheel en al met een glimlach op het gezicht van de kersverse moeder.
De lichten doofden en toen werd het... stil? Zou u denken, zouden wij willen. Twee uur lang probeerde het publiek boven de muziek uit te komen, ging even de benen strekken in de middengang, liet de kroost op iPads spelen volumeknop hoog, belde zelf snel even een live verslag door aan de tante die vanuit het achtste knoopsgat niet was komen afzakken en wij probeerden met volle teugen te genieten.
Oh, en het was ook heel fijn dat de hele show van het jaar door professionals op film en foto werd vastgelegd. Iets minder fortuinlijk, bleek het toen ze zich comfortabel hadden opgesteld midden in de zaal, met zijn zevenen op een rij rechtop.
Enkel de rokken van de flamencodansers waren bijwijlen wat wervelender dan wat er om ons heen gebeurde. En Ophelie danste perfect in de maat en de benen gestrekt, menen we in een glimps opgevangen te hebben, verscholen achter cameraman nummer drie.
Bij het afsluiten van de finale trokken we nog even krijtwit bij. Toen het podium naast de 200 dansers ook nog de hele uitgebreide Chinese familie moest staande houden, hoorde ik de plankenvloer vervaarlijk kraken. We hebben onze kozak letterlijk met bontmuts en berenlaarsjes hardhandig van het podium gesleurd.

De show van het jaar?  Dat zou het zeker zijn geworden als het hele gevaarte met tantes en al was ingestort.

Ballet in woord - de repetitie

Ballet is een schoon tijdverdrijf. Ik kan uitermate genieten van de elegantie en moeiteloosheid waarop een nimf in tutu het been de hoogte in hijst, met een huppeltje opspringt en geheel en al au naturel in een perfecte split neerkomt. Het is eveneens een schone deugd dat alle drie onze telgen bij het minste pianodeuntje spontaan al dartelend pirouetten gaan draaien en zich tegenwoordig ook al eens aan een lift wagen.
Ophelie volgt op maandag ballet samen met een groepje van 9 in roze tule gestoken meisjes. De eenzame zwarte maillot van het gezelschap hield het na een halve les voor bekeken en ruilde met veel plezier zijn leotard in voor een iets minder strak zittend kungfupak.
Toen de balletjuf met weinig poeha aankondigde dat er in mei een show zat aan te komen, landde onze prima ballerina met een enkele pas de chat op een fluffig wolkje. Naarmate de tijd vorderde kwam meer informatie op pointes binnentrippelen. Ophelie danst de Russische sabeldans in Marco Polo's reis om de wereld in een productie van Renee's dance school Beijing.
Ophelie doet aan ballet op verplaatsing of liever haar balletjuf Renee verlaat op maandag de vertrouwde plankenvloer onder haar dansvoeten om op Dulwich College wat bij te klussen.
Toen de generale repetitie werd gepland in de theaterzaal van de Amerikaanse school, kwamen we wat hardhandig neer van een fout uitgevoerde arabesque. We stonden op zijn minst gezegd verbijsterd te kijken naar de 200 tutu's en franjes aanwezig in de backstageruimte. Marco Polo mocht zich aan het een en ander verwachten tijdens zijn rondreis en Renee's dance school Beijing was niet het flufschooltje waar we het hadden voor aanzien.
In een minder elegante stem dan aan een ballerina toe te schrijven valt, werden de ouders toegeschreeuwd onze bloedjes bij de deur achter te laten. De repetitie zou een drietal uur of meer in beslag nemen, maar via we-chat zou het einduur worden meegedeeld (de Chinese variant van whatsapp). Twee balletjuffen, een kungfumaster en een streetdancer in baggy shorts zouden de meute tutu's wel in een kunstgreep houden...
Er brak een lichte paniekaanval uit onder de 10 Dulwichouders en uit argwaan stelden we ons wat verdekt  achter de gordijnen op. Onze minder elegante contouren moeten het oog van Renee hebben getrokken en zonder boe of ba, Bach of Verdi werden we eruit gelift.

We kregen onze kinderen netjes verpakt in kozakkenmuts en berenvellaarsjes bij 36+C om klokslag vier uur terug. Oververhit, scheel van honger en dorst.
Het deed ons in tienvoud besluiten: "Dit nooit meer!" En wij, onwetende zielen, hadden toen de voorstelling nog niet gehad...

 

 

 

 

Ballet in beeld - Ophelie als Kozak