De rook om mijn hoofd

We waren gewaarschuwd. China? Beijing? Weet je wel hoe ongezond het daar is? Maar het besef komt pas wanneer je koffers zijn uitgepakt en het eindelijk tijd is om de omgeving op te snuiven, om je heen te kijken. En dan plots dringt het tot je door. Die stinkende nevel zat er gisteren ook al.

Nog later ontwaar je de ritmiek. Voor elke drie dagen blauwe hemel komt onverbiddelijk een week maskers dragen in ruil, zwart snot, barstende koppijn en kuchende kinderlongen. Drie maanden in het verblijf komt de actie en de investering. Het huis wordt uitgerust met air purifiers die al ronkend je slaap begeleiden. Gaten, kieren en reten worden afgeplakt en ik heb mezelf centraal in het huis gepositioneerd constant gillend "Ramen en deur dicht!" We hebben de kinderen op jonge leeftijd het sluizensysteem moeten uitleggen en het wordt nu bijna feilloos toegepast.
Tussen het tandenpoetsen en schooltassen inpakken in checkt Pierrot de Air Quality Index App. En twee van de drie kunnen u op 6/8-jarige leeftijd al het een en ander wijzer maken over AQI lezingen, 2.5 particles en kolencentrales. Triest, zegt u?
Ik zal u vertellen wat nog triester is. De geldstroom die loopt naar het uitrusten van internationale scholen met luchtverversingssystemen en het bouwen van zuivereluchtbubbels (dome), dat is zuur geld. Gisteren hadden we op school de zoveelste vergadering over wat de school doet, investeert en test. Gerechtvaardigd, ook ik wil dat de kinderen in een optimale omgeving les krijgen. Maar waar eerder het gewicht op kwaliteit van het onderwijs zelf lag, is het marketingkaartje in Beijing bij uitstek AQI metingen in de schoolgebouwen. Tegen volgend schooljaar zal de campus met twee extra domes worden uitgebreid. Dome is weinig zeggend? Foto?

Ik hoef u niet te vertellen dat dit internationale-schoolpraktijken zijn. Lokale scholen en het schooltje van Eloise, dat is alweer een ander verhaal. Heel vreemd hoe weinig impact de apocalyptische dagen op Beijingers heeft. Bij een index vanaf 250 is er een buitenspeelverbod op school en wat doet de buurman? Hij trekt gezwind zijn zevenmijlslaarzen aan en gaat een uurtje joggen. Onze gemaskerde kleine duimpjes lopen dan gedwee de dome in voor een sessie frisse lucht.
Toen Eloise op een extreem stinkende dag zonder boe of ba de schoolbus werd opgeschuffeld voor een klasuitstap, had deze moeder commentaar. Tijdens de maandelijkse koffie-ochtend heb ik een pollution policy (een vervuilingsreglement?) geeist. En ik voelde me schromelijk alleen als pleiter (6 internationals op een totaal van 26 schoolkinderen). De Chinese delegatie zat me wat meewarig aan te kijken. Je kan een schooltrip toch niet afgelasten? Het is een goeie school voor nu, daar niet van... Maar oh, ik wil haar zo graag bij die andere twee op school. Je wordt er beter gehoord en begrepen...
Maar de plaatselijke lucht dus. Er wordt al eens iets afgelast in deze stad, wat die andere ouders ook beweren. Kleine lettertjes niet gelezen? Bij AQI 250 vindt het gebeuren helaas niet plaats...

Oh ja, u mag het gerust allemaal wat fanatiek vinden, met die maskertjes en constante metingen en ronkende Blue Airs en klaagzangen. Maar herinnert u zich vorige week op Brusselse wegen nog het fijnstofalarm met 90km/uur? Dat was naar onze fanatieke metingen en Beijingnormen een blauwe-hemel-frisse-neusdag.

En nu moet ik hoognodig nog wat boven de luchtfilter hangen...

Flashback 2: Hongkong Plan B (september 2013)

 

 

 

 

 

 

 

 

Flashback 1: een spelletje visummiserie (september 2013)

Je zou zo denken, een meer of minder in dit land, maakt het echt verschil? Voor de Chinese overheid doet het dat des te meer, moet u dan maar denken. Visum, verblijfsvergunning, werkvergunning zijn zwaarbeladen woorden in dit deel van de wereld.
De lijdensweg begon nog voor we een voet op Chinese bodem hadden gezet. Het van hier naar ginder lopen in Brussel nam een halve zomervakantie in beslag. Van consulaat over ambassade langs buitenlandse zaken in Belgie, hop naar de migratiedienst in Beijing (u bent nu nummer 2076 in de rij, neem gerust plaats op de vijf voorziene stoelen), waar je zonder genade voor een akkefiet naar huis wordt gestuurd. De medische controle is een volgende stap op het ellenlange aftiklijstje waar menig buitenlander wat dwaas zit naar te staren. Diezelfde medische controle zou een verhaal op zich kunnen zijn, ware het niet dat ik het wat heb verdrongen. Hoedanook het liet sterk de indruk van beestenkeuring bij ons na. Kamertje in, kamertje uit waar je afwisselend eens je broek afsteekt, mouwen opstroopt, sokken afschopt of je trui optilt... Allemaal onthaald op dezelfde starre blik en ijzige stem "next". Bloedprik, urinetest, rapido gynaecologisch onderzoek, echo, ECG, oogtest, bieptest, in uit in uit en dan... de verlossende "approved"-stempel.
Approved voor eventjes, want wat volgt, is pas het grotere werk. Voor de finale vergunning moeten we het land uit richting Hongkong. Dus nog maar net week 1 in van het nieuwe schooljaar in een nieuw land met een nieuwe school vult familie Coppens zijn koffertje met genoeg onderbroekjes voor twee dagen en trekt richting luchthaven. Hongkong is een van die plekken op aarde waar de versnelde visumprocedure van tel is. Twee dagen max en u kan zichzelf resident in China noemen.
Tot de familie Coppens rechtstreeks van de luchthaven naar de migratiedienst rijdt, 7000 papieren invult en evenveel handtekeningen zet, in een Engels aandoende rij wacht tot nummer 345 aan de beurt komt en dan parmantig met een vriendelijke groet de loketdame aanspreekt. Het antwoord: "U mag de vergunning over 7 dagen komen ophalen." ?????
Het vervolg is dat de hele familie meewarig naar die zielige 10 onderbroekjes zit te turen, wat van hierenginderpotjandoriet en dan na familiale raadpleging beslist dat we ons dan maar beroepen op plan B. 1 week Hongkong als vakantie-uitstap.
Het bleek een verstandige beslissing: Hongkong biedt shopping malls met verse onderbroekjes en herbergt vrienden uit Hanoi met kasten vol jurkjes, t-shirts en rokjes om uit te grabbelen, de lucht is er van het verse zeebriessoort en er is een Plan International bureau. Zon, zee, strand, berg, dal en een beetje vertier voor de verstokte workaholic...
7 vakantiedagen later halfweg ons aftiklijstje wezen we bij de douane vol trots naar de onleesbare stempel in ons pasport geldig tot september 2014. Volgend jaar plannen we opnieuw vakantie in Hongkong met in elke hand een koffer gevuld met verse onderbroekjes.

De vrouw waarvan ik de naam even kwijt ben...

Ze was die vrouw alleen, de dame zonder man. Ze woonde in dezelfde straat, ergens om de hoek. Ze behoorde tot de To Ngoc Van lane 11 Hanoi crew net als allen van ons. Ze liep elke ochtend in zwierige zomerjurken vrolijk richting school, keerde klokslag 4 net ietsje vrolijker terug. We knikten elkaar toe, we lachten bedeesd, we spraken elkaar voorzichtig aan. We deelden recepten in de buurtwinkel, troepten samen met de buurvrouwen, trapten op elkaars danstenen op Burns'night en hingen eenmalig samen aan de toog. En toen voor ons het vertrek kwam, blies dat het verhaaltje uit.
Zo gaat het vaak met kennissen, nog vaker in expatkringen. Vaarwel, tot ziens, maar vaker nog tot nooit meer. Tot kort geleden op facebook toevallig het berichtje kwam.
Ze had een zoon gebaard en zowat twintig jaar later had ze hem veel te jong en lang aan kanker zien verteren.  Ze had zijn hand gekust en hem vooral een moedige vechter gevonden. Ze had bij zijn sterfbed gehoopt. Ze had hem alsnog moeten afstaan.

Ze had een vrolijke blik toen en ik heb het verdriet nooit kunnen zien. Dat maakt me triest. 

Eloise 4 dus feest

Het valt niet te vermijden. Erger nog we zitten nu met drie van die feestjes verveeld. Oh jazeker, ook hier kan je het ballenbad, de foam speeltuin en de klimmuur afhuren. Er is een overschot aan ballonnendraaiers, face painters, trukendozen en een halve freak show die voor een lap of tien uw feest wat willen opvrolijken, maar u weet het al langer, we zijn niet over die streep te trekken.
Het thema, bwah, het is hier ook al Disney Frozen wat de klok slaat, dus waarom niet. En het is, toegegeven, ook wel een beetje de gezinsfavoriet. Al was het maar omdat het de enige bekend klinkende film was tijdens oscarnacht.
Frozen met een twist, welteverstaan, want we hebben het niet zo van de voorgeprinte plastic bekers, standaarduitnodigingen en knisperige Olafservetten. Het huis werd ingericht als bevroren koninkrijk met vooral veel kristalblauw en wit, de spelletjes verhuisden naar de nog steeds ijzig aanvoelende buitenlucht en we braken het record 'hoeveel lekkers kan u verzinnen in de tinten bevroren blauw en ijzig wit?' Minstens 11, en u?
Feestjes voor 4-jarigen zijn lastig, want naast happy kids en een happy snowman moet men ook zorgen voor happy ouders en surplus.
We hadden een Anna Elsa haarakkefietje vooraf. Met twee meiden in huis kan zoiets gebeuren. Ze willen allebei graag door het leven als onverstoorbare ijskoningin met blonde lokken. Dat belooft.
De juiste Elsa-jurk vinden dreigde eveneens in een drama te eindigen, maar een roziger exemplaar kon de gemoederen bedaren. (Sven had het even aan de stok met een Chinese matrone over de juiste prijs van twee zwierige hemelsblauwe rokjes met een overvloed aan tule en liep voor de rest van het markttraject met de blaam van "crazy customer" op zijn rug. Desondanks kon hij er bij een ander met gemak voor zichzelf twee welverdiende truien afpingelen.)
De dag verliep niet helemaal volgens plan toen moeder zich wat al te enthousiast had gedragen op een verjaardagsfeest voor groteren de avond voordien. Het heen en weer gehup op dansmuziek bleek wat negatief effect op mijn achillespees te hebben en een urgent bezoek aan de dokter op zondag, stuurde moeder op krukken wandelen. Het deed het vlotte dagverloop ondanks multipel lijstjes weinig goeds.
Bon, de cd van Frozen werd heet gedraaid. We hadden niet geheel onverwachts een verzameling vaders bijeengespaard met de namen Kristof uit Zwitserland, Sven uit Belgie, Hans en Olaf uit Nederland. We denken ze met zijn vieren ook effectief te gaan verhuren om uw feestjes wat op te vrolijken. Het brengt een goed aantal lappen op en het doet de echtheid van zo'n themafeest meteen ook met een paar punten op de rangtelling stijgen.
En Eloise... bleek na het hele gedoe een meer dan happy euhm Elsa.

Niet mis voor de start van het verjaardagsseizoen...