Zal ik u eens vertellen over de fanatieke prestatiedrang, het virus dat niet alleen Japan, maar ook Zuid-Korea, Singapore, Hongkong, Vietnam, Maleisië en China in zijn macht heeft? Kinderen staan voor dag en dauw op om aan een moordend ritme te worden onderworpen. Hun studeerkamerdeur wordt voor het krieken van de dag al platgelopen door tutors, mentoren, privéleerkrachten en studiebuddies. Voor de avondrit van school wordt de auto als studie- annex eetkamer ingericht en terwijl het kind van afterschool activity A naar mentor B wordt gebracht, is er tijd voor een snelle hap, nog wat rijtjes uit het hoofd leren en de maaltafels. Peuters van twee die vlot lezen en schrijven, zijn doorsneepresteerders, rekencracks op de leeftijd van vijf eerder regel dan uitzondering. Laatstejaars senior school behalen op de wereldranglijst als unicum een maximum IB score of voeren de lijst van topscoorders aan.
Wij staan al van trots op en neer te springen als Ophélie min of meer herkenbaar in een veel te trage maat Amazing Grace uit de piano duwt, terwijl haar Koreaanse klasgenoot morgen Pianoconcert nr 5 van Beethoven op de planken zet. Zondag plooit ze zich dubbel in de Olympische turnclub en maandag gaat ze voluit voor de maximiumscore in de rekenquiz en ze spelt tussendoor foutloos in drie talen. Dat haar moeder het tijdens afgelopen Positive Parenting Workshop even niet meer droog kon houden bij de ontboezeming: "Ik wou dat ik evenredig veel liefde als tutoring van mijn ouders had gekregen.", dat even geheel terzijde.
Onze kinderen zijn prima. Ze hebben het hele concept van tutoring niet zo door, want netjes afgeschermd wordt het handjevol westerlingen op school tijdens reken- en spellessen in andere groepjes dan de presteerders gesorteerd.
Onlangs werden ze ongewild toch met hun neus op de feiten gedrukt. Toen het zwemteam druk op zoek ging naar vlotte zwemmers, hadden onze waterratten wel zin in de selectieproef. Knap, want dat baantje trekken zit ze niet echt in het bloed. Ophélie voelde nattigheid toen ze de peptalk van een Chinese moeder tegen haar dochter aanhoorde. "Swim for your life, better than ever. You need to be on the swim team. You are the best, you are even better than the best! Go for it!" Mijn 'Veel succes' klonk wat magertjes. Het water stond haar pas echt aan de lippen toen ze haar leeftijdgenoten elegant het water zag induiken en gewillig rugslag heen, crawl terug, schoolslag heen en dolfijn terug zag zwemmen. De zwemsters van 7 hadden er hun routine al opzitten onder luide aansporing van mamalief, toen Ophélie aan lengte twee van de hondenslag meer kopje onder dan boven moest beginnen. Het huilen stond haar nader, toen ze onder luid gelach met de vinger werd gewezen door de Aziatische crew.
Ze heeft voor zichzelf beslist dat ze nu nog wat zwemles nodig heeft en volgend jaar gaat ze de selectieproef nog een keer proberen.
Winnersmentaliteit zou ik zo zeggen!
