Zullen we vandaag gaan sleeën...
Of toch maar pootje baden?
dinsdag 27 januari 2015
donderdag 15 januari 2015
Brief aan Dieter
Liefste peter
Vooreerst mijn welgemeende beste wensen voor het nieuwe jaar. Moge dit jaar de gewenste productiviteit en inspiratie brengen. Wij, die ideeën en concepten in tastbare materie omzetten, moeten liefst niet zonder vallen.
Het moge mij vergeven zijn, beste peter, dat deze nieuwjaarswensen op zich lieten wachten. Ik wilde zo graag deze brief vullen met het nieuws waarvan ik al even in blijde verwachting ben. Gesprekken met schoolleiding, producenten en patentering bonden mij alsnog aan geheimhouding, maar de contracten zijn getekend, de handen geschud, en ik mag u als eerste verblijden met mijn voorzichtige stappen richting productontwikkeling.
Het zit zo. In de lessen "Topic", wereldoriëntatie zo u wil, blijft de leraar nu al weken aan een stuk doorbomen over mensen die het verschil hebben gemaakt. Omdat er verwacht wordt van leerlingen aan een internationale school dat ook zij op een punt in hun leven het verschil maken, kan je er niet vroeg genoeg aan beginnen. Ban Ki-Moon, nog niet zo heel lang geleden op bezoek in mijn vorige school, decoreerde ons nog met de potentie de nieuwe generatie wereldleiders te worden. Ik neem die stelling zeer ter harte.
En als de meester dan met zeer veel zwaarte ons huiswaarts stuurt met een weekopdracht: "Hoe zou jij het verschil kunnen uitmaken? Welk probleem pak jij aan? Welke oplossing zie je? Verduidelijk in detail." Dan begint mijn negenjarig hart in mijn keel te kloppen. Negen jaar, liefste peter, negen jaar. Ik ben nog niet toe aan wereldproblematieken, begot. Mijn eigen wereld echter is niettemin ook gebouwd op wankele fundamenten die door één haal van pestkoppen, betweters en uitsluiters zo ineen kan storten. Dat moet ik toen gedacht hebben en ziedaar het concept was geboren.
Ik heb het probleem aangepakt, beschreven en met een persoonlijke ervaring aangevuld. Ik heb de oplossing gedraaid en gekeerd, uitgetekend en in een maquette gegoten. En het geheel netjes op vrijdag, due date, ingediend.
Beste peter, mijn probleem met oplossing is in opwaartse volgorde op de tafel van de Deputy Head of Junior School, Head of Junior School en god de vader de Headmaster beland. En binnenkort worden de door mij gecreëerde vriendschapsbanken met handleiding en plechtige toespraak over de hele Junior School verspreid. Moge geen kind dit jaar eenzaam en alleen tegen de schoolmuur staan leunen.
Ik hoop, beste peter, dat u uit trots voor het schone beroep van productontwikkelaar dit jaar extra diep in uw zakken zal tasten.
Uw zeer toegenegen petekind.
Pierrot
Vooreerst mijn welgemeende beste wensen voor het nieuwe jaar. Moge dit jaar de gewenste productiviteit en inspiratie brengen. Wij, die ideeën en concepten in tastbare materie omzetten, moeten liefst niet zonder vallen.
Het moge mij vergeven zijn, beste peter, dat deze nieuwjaarswensen op zich lieten wachten. Ik wilde zo graag deze brief vullen met het nieuws waarvan ik al even in blijde verwachting ben. Gesprekken met schoolleiding, producenten en patentering bonden mij alsnog aan geheimhouding, maar de contracten zijn getekend, de handen geschud, en ik mag u als eerste verblijden met mijn voorzichtige stappen richting productontwikkeling.
Het zit zo. In de lessen "Topic", wereldoriëntatie zo u wil, blijft de leraar nu al weken aan een stuk doorbomen over mensen die het verschil hebben gemaakt. Omdat er verwacht wordt van leerlingen aan een internationale school dat ook zij op een punt in hun leven het verschil maken, kan je er niet vroeg genoeg aan beginnen. Ban Ki-Moon, nog niet zo heel lang geleden op bezoek in mijn vorige school, decoreerde ons nog met de potentie de nieuwe generatie wereldleiders te worden. Ik neem die stelling zeer ter harte.
En als de meester dan met zeer veel zwaarte ons huiswaarts stuurt met een weekopdracht: "Hoe zou jij het verschil kunnen uitmaken? Welk probleem pak jij aan? Welke oplossing zie je? Verduidelijk in detail." Dan begint mijn negenjarig hart in mijn keel te kloppen. Negen jaar, liefste peter, negen jaar. Ik ben nog niet toe aan wereldproblematieken, begot. Mijn eigen wereld echter is niettemin ook gebouwd op wankele fundamenten die door één haal van pestkoppen, betweters en uitsluiters zo ineen kan storten. Dat moet ik toen gedacht hebben en ziedaar het concept was geboren.
Ik heb het probleem aangepakt, beschreven en met een persoonlijke ervaring aangevuld. Ik heb de oplossing gedraaid en gekeerd, uitgetekend en in een maquette gegoten. En het geheel netjes op vrijdag, due date, ingediend.
Beste peter, mijn probleem met oplossing is in opwaartse volgorde op de tafel van de Deputy Head of Junior School, Head of Junior School en god de vader de Headmaster beland. En binnenkort worden de door mij gecreëerde vriendschapsbanken met handleiding en plechtige toespraak over de hele Junior School verspreid. Moge geen kind dit jaar eenzaam en alleen tegen de schoolmuur staan leunen.
Ik hoop, beste peter, dat u uit trots voor het schone beroep van productontwikkelaar dit jaar extra diep in uw zakken zal tasten.
Uw zeer toegenegen petekind.
Pierrot
dinsdag 6 januari 2015
Driekoningen driekoningen
Eén van mijn vroegste kleuterschoolherinneringen (Excuseer als u vindt dat we de laatste tijd nogal kleuterschoolgeoriënteerd klinken, maar sinds Eloise, hoezee, hoezee, weer in het reguliere onderwijs is ingestroomd, valt hier al een keer met wild enthousiasme het woord kleuterschool.), die kleuterherinnering is een koffieboon. Zo'n echte zwart geblakerde boon die naar kleutermaatstaven stinkt en nog viezer smaakt eens in de mond. Hoe zat het met die koffieboon?
Juffrouw Denise mocht nogal zwaar gefeest hebben tijdens de kerstvakantie en de eerste schooldag kwam dan ook behoorlijk ongelegen. Onvoorbereid mocht ze gedacht hebben: Oh, laat ik met de kleuters vandaag maar eens een taart bakken. Ingrediënten benoemen 30 minuten, beslag bereiden 1 uur (we zaten met heel veel roerende handjes in zo'n tweede kleuterklas), terwijl de taart bakt, kleurplaten 45 minuten. Voormiddag gevuld. En omdat het 6 januari was, breide ze er een koffieboon aan. Die werd in het beslag verstopt en de gelukkige verslikker werd koning voor een dag. Na de lunch taart en een verkleed bal toe. Maandag en kleuterbuikjes gevuld.
De koffieboon kwam die middag in mijn stukje taart terecht en voor de rest van de dag zat ik droog gezeten op een troon, gekroond en al.
Daarna verwaterden driekoningenherinneringen wat in witte lakens, een ster en Nieuwjaarke Zoete zachtjes gezongen achter moeders rug (die ons met de auto naar de bekende deuren bracht. Ze had het niet zo voor het aanbellen bij wildvreemden.) Het is een concept dat onze kinderen niet kennen. Ze lijken buitenaardse wezens op dat vlak. Ze hebben begot nog nooit een niknak met zo'n toefje suiker geproefd!
De koffieboon is blijven hangen. Nu blijkt dat Franse bakkers meesters zijn in het bakken van driekoningentaart. In Senegal lachten de Galettes des Rois ons al van ver toe. Ik heb geduldig gewacht tot Pierrot genoeg tanden had (2 boven, 2 onder) om de traditie weer in te voeren. En toen was het alle remmen los. Wie kreeg het stuk met de koffieboon?
Nog groter was mijn verbazing toen bleek dat Franse bakkers koffiebonen al lang hadden vervangen door porseleinen postuurtjes. Miniatuurkoninkjes en onschuldige meisjes met mandjes. Oh, zo schoon. We hebben in de keuken een hele verzameling van de driekoningentrofeeën aangelegd. En toen ik ze voor u wilde fotograferen, bleken ze verdwenen. We hebben hier in huis de laatste tijd wat last van een hamsteraar...
Sinds die eerste Franse galette hebben we er ieder jaar één op tafel neergeplant, soms voor onszelf, soms lieten we vrienden mee aanschuiven, soms met een belofte, soms met wat bijbel en hadden we een verkleed bal toe, maar altijd was er die ene constante... tranen met tuiten bij diegene die net naast de koffieboon beet...
De koffieboon kwam die middag in mijn stukje taart terecht en voor de rest van de dag zat ik droog gezeten op een troon, gekroond en al.
Daarna verwaterden driekoningenherinneringen wat in witte lakens, een ster en Nieuwjaarke Zoete zachtjes gezongen achter moeders rug (die ons met de auto naar de bekende deuren bracht. Ze had het niet zo voor het aanbellen bij wildvreemden.) Het is een concept dat onze kinderen niet kennen. Ze lijken buitenaardse wezens op dat vlak. Ze hebben begot nog nooit een niknak met zo'n toefje suiker geproefd!
De koffieboon is blijven hangen. Nu blijkt dat Franse bakkers meesters zijn in het bakken van driekoningentaart. In Senegal lachten de Galettes des Rois ons al van ver toe. Ik heb geduldig gewacht tot Pierrot genoeg tanden had (2 boven, 2 onder) om de traditie weer in te voeren. En toen was het alle remmen los. Wie kreeg het stuk met de koffieboon?
Nog groter was mijn verbazing toen bleek dat Franse bakkers koffiebonen al lang hadden vervangen door porseleinen postuurtjes. Miniatuurkoninkjes en onschuldige meisjes met mandjes. Oh, zo schoon. We hebben in de keuken een hele verzameling van de driekoningentrofeeën aangelegd. En toen ik ze voor u wilde fotograferen, bleken ze verdwenen. We hebben hier in huis de laatste tijd wat last van een hamsteraar...
Sinds die eerste Franse galette hebben we er ieder jaar één op tafel neergeplant, soms voor onszelf, soms lieten we vrienden mee aanschuiven, soms met een belofte, soms met wat bijbel en hadden we een verkleed bal toe, maar altijd was er die ene constante... tranen met tuiten bij diegene die net naast de koffieboon beet...
Abonneren op:
Posts (Atom)