Terugblik feb 2015: Vriendendienst in tijden van Chinees Nieuwjaar

"Choose wisely!" Het is een spreuk die we steeds ter harte hebben genomen bij elke tweesprong onderweg. En toegegeven, we hebben het ook al eens toegepast bij het uitzoeken van nieuwe vrienden... Want om de zoveel jaar begint het liedje hier opnieuw. Wie wordt het deze keer? In alle landen voordien vonden we gelijkgestemden in overvloed, ngo'ers, UN'ers en meer van het helpende hand allooi. Dat uitkiezen ging in één fluïde beweging.
In Beijing ligt het wat anders. We zijn al een keer tegen een Rode Kruiser of twee aangelopen, maar dat is het zo wat. "Choose wisely!" komt dan wel van pas. Ophélie, een totale adept van het principe, is living the dream. Ze zag en ze koos de dochter van Grand Hyatt. Ze gaat net als in een Hollywoodfilm met haar koffertje uit logeren in het hotel, drinkt afternoon tea in de lobby en geniet van een uitgebreid ontbijtbuffet de volgende ochtend. En kijk, Sven en ik zien de match met de Grand Hyatt ouders ook goed zitten. En Grand Hyatt is dan weer bevriend met Shangri-La en hop, wij ook. "Choose wisely!" is beklonken.
We zaten vorig jaar met Chinees Nieuwjaar wat op onze honger zo aan de zesde ringweg. Qua vuurwerk kregen we klank zonder beeld en voor de rest hebben we het ongemerkt laten passeren. Dit jaar wilden we ook delen in het feestgedruis. Twee dagen op rij nog wel. Oudjaar in Shangri-La met een premium loge op verdieping 79 dat zicht op non-stop vuurwerk gaf en ook nog eens een feestmaal van topkwaliteit serveerde. Het dessert met vingerhapjes werd later in de presidentiële suite geserveerd. De avond had qua decibels ondertussen plaats geruimd voor een door oorlog geteisterd slagveld bij nacht.
De dag erop begon stralend blauw, maar elke vuurwerkknal bracht ons dichter bij metingen beyond index. De Grand Hyatt sluierde zich in dikke nevels. Het mocht de lion dance niet deren. Onder luid geroffel trokken twee leeuwen door de lobby en tijdens de lunch doken ze nog een paar keer op.
We hebben onze portie Chinees Nieuwjaren kunnen smaken. Maar nu mag het al een keer gaan stoppen, dat onophoudelijke geknal.

Phuket - Junior School Newsletter

En dan nu vanuit het standpunt van de coach... 

Thursday bought another beautiful day and the first day of competition. Having watched all three of our other teams before their first fixture, the boys were more than a little fired up and went out determined to win. It wasn’t long before the first goal was scored by William with a glorious shot from distance, and then the flood gates opened with Zion and Eric both scoring to make it 3-0 at half-time. The game was so one-sided that our goalkeeper and captain, Pierrot, came out on pitch for the second half and scored a well-taken goal for himself. The game ended 5-0 and left the boys hungry for more. However, they had to wait for quite a while until the next game. In this time they were able to watch all of the other opposition and suss out who would need to be marked and closed down. Due to the long wait, nerves were high by the time the second game arrived, not helped by the fact that our opposition, BISV, had beaten us last year 4-2. But, lead by our inspirational captain, the boys went out and dominated again. Eric ‘Raging Bull’ An scored a hat-trick (the third of which was an absolute screamer into the top corner) and Kris Kim scored the other to make the final score 4-0. This result left us top of the table and feeling very positive. However, there was another long wait until our final game of the day, which also happened to be against the tournament hosts, BISP. The school has a link with the Brazilian team, Cruziero, and their professional coaches have clearly been working hard to reach a very high standard. Our boys fought hard and were incredibly unlucky to lose 2-0. 

Overnight the heavens opened and, whilst we still woke to sunshine, we arrived to very boggy pitches at the school. This really didn’t help when playing our final group game, which was against STAB, a team who had won all of their other games, including beating the BISP boys who had beaten us the day before. The boys survived the pressure of a very good team almost all the way to half-time, but STAB scored a very good goal and gave our boys an awful lot to do to get back into the game. But they didn’t let their heads drop and battled on. Unfortunately, STAB were simply too good and by the final whistle the score was 3-0. The boys left the pitch with their heads held high and began to prepare for our next fixture against Harrow Bangkok… then the heavens opened and it began to rain… and rain… and rain… Pitches became bogs, then puddles and, when the rain refused to stop, lakes. Due to unplayable and unsafe conditions, the tournament had to be abandoned. We headed back to the hotel absolutely drenched but also very proud of our achievements, and had another afternoon in the pool (after all, we were already wet!). In the evening, we went out as a whole squad for a celebration dinner at a local pizza parlour, where Pierrot gave a brilliant captain’s speech and we gave out awards.

Bijschrift toevoegen

Het jaar 2015

2015 zal niet de annalen ingaan als het jaar van de grote veranderingen, de extreme emoties en de sprong in het niks. Toegegeven, we deden een kleine aanpassing hier en daar, maar het kwam ons allermeest ten goede. We pakten ons huis 610 deze zomer in om in 830 aan de andere kant van de compound weer uit te pakken. De verhuizing zelf heeft ons nauwelijks bewogen, maar het heeft onze nogal begrensde liefde voor Beijing in positieve zin beïnvloed. Het licht en de ademruimte in dit huis, zelfs bij AQI500+ is onbeschrijflijk.

En dat brengt ons naadloos bij de lichte aanpassing die de Chinese regering in het laatste kwartaal van 2015 in uitvoer bracht. Sluiting van scholen, fabrieken en een alternerend rijverbod bij 3 opeenvolgende dagen AQI200+. Het deed ons geloof "De pakjes lucht die ze ons tegenwoordig in Beijing voorschotelen is minder bedorven." hoedanook de grond inboren. We waren getuige van het eerste Red Alert ooit in de wereldgeschiedenis en twee weken later van het tweede Red Alert. We zijn nog steeds alive and kicking, zij het met een snotvalling van red alert omvang.

Bon, we weten ondertussen wat we aan Beijing hebben: chronisch snot, vergassende stank, de occasionele rochel, een mensendrol netjes tegen je voorwiel gedraaid en voedsel van dubieuze kwaliteit.

 De spookverhalen van rot vlees, ontploffende watermeloenen, hormonenkippen, antibiotica-eieren, gemanipuleerde rijst of een plastic   versie, op giftige grond groeiende biogroentes deden me dit jaar grondig experimenteren met achtereenvolgens glutenvrij, vegetarisch, veganistisch en raw food, maar we zijn op dit punt bij Australische beef import gestrand, mede op aanraden van de vrouw van de importeur. 

Verder heb ik me diep in de Zweedse fit-femalescultuur geworpen. Crossfit met de svelte Swedish blondes bunch, wat guts and butts als toetje en een loopbandsessie hier en daar wordt in balans gehouden met op tijd en stond "champagne en kaviaar" lunch, Melbourne Cup paardenraces, een bal bij de Britten, een bal van school, en acte de présence op menig verjaardagsfeest. 2015 wordt straks voorzeker uitgeroepen tot het jaar van de fascinator, de gelnagels en het stijfgestreken haar. Cheers to that.

 Sven vond dan weer dat hij dit jaar zijn humanitaire acties een versnelling of twee hoger moest schakelen. China laat hem met wat landslides, een aardbevinkje en de vele beperkingen van hogerhand wat op zijn honger zitten. Dus trok hij in een wit beschermingspak gehuld naar het hart van de ebola-uitbraak in Liberia. De stempel van de Liberiaanse douane deed onze Rest&Recuperation erna op Koh Samui nog net niet in het water vallen. Hij moest door een ander poortje Thailand in en uit, meer was er niet aan... Zijn honger is voorlopig gestild, al wil hij wel nog eens hardop van de drievuldigheid Soedan, Tsjaad en Niger dromen. 
Zijn airmiles, vraagt u? Nog steeds zeven keer de wereld rond, al dan niet voor het werk. Shanghai werd de bekroning op zijn bijjob als goalie van Real Ancient en dat brengt ons meteen bij de sportieveling uit dit nest.

 Als het voor Pierrot vorig jaar allemaal nog wat amateuristisch klonk, dan is 2015 talking business. Drie voetbaltrainingen, één goalkeepertraining en zondag wedstrijddag heeft hem tot het topechelon gebracht. Het jonk bracht voor voetbal zowat al wat blinkt in Beijing mee naar huis: man of the match, captain of the team, best rookie, coach's player, trofee hier, medaille daar. Hij gaat tegenwoordig gebukt onder edelmetaal. En daar bleef het niet bij. Ook in andere disciplines lonkt faam: best newcomer in tabletennis, active achiever's award, team spirit award. We staan onvoldaan te kijken als hij op een schooldag niet met een beker van de bus komt gewandeld. 
Zijn wens voor 2016? Hij is tien. Hoogtijd om ook financieel wat op eigen benen te gaan staan... Bring on de geldprijzen!

 Ophélie staat ook af en toe eens op het podium, al is het dan gehuld in tule en satijn lint. Ze vond haar cv wat eenzijdig en heeft het duo piano-ballet met tapdans en jazz aangevuld. Haar eerste pianoconcert is een feit. Haar eerste balletcertificaat in the pocket. Haar hoogtepunt van het jaar een jazzoptreden voor de verzamelde internationale gemeenschap in Beijing. Met haar 1m25 leek ze wat te verdwijnen tussen de puberende meisjes van 12. Maar wat een elegante verschijning. Ze danst galanthet leven door en dat kan alleen maar positief zijn.

 Eloise, de kleuter. Eloise, ze snapt het 
nog niet. Eloise, she is so cute. Eloise, dat kleintje heeft net onder groot applaus melktand 1 en 2 gewisseld, schrijft moeiteloos verlanglijstjes naar de sint en leest de sterren van de hemel. Haar stiff upperlip Brits accent is een open sesame en krijgt van de meest rigide moeder alles gedaan. Ze is met haar vijf behoorlijk street smart, maar is nog steeds ons kleintje. En... Daar nestelt ze zich maar al te graag in...

2015, wil u weten? Het was een jaar van kabbelende, zij het vervuilde stinkende beekjes onder een maximum van vijf blauwe frisseluchtdagen, van ruisend met pesticides groen gehouden gras onder een deuntje van door vervuiling gemuteerde musjes. En weet u, voor ons was dat top...

Phuket - deel 2

De nacht bracht regen, de ochtend een vochtige hitte, maar de velden waren verpest. Niet enkel de moeders maakten zich zorgen over welke vlekkenkampioen ze na dit festijn in de wasmachine zouden gieten, maar onze jongens liepen op tippetenen om de plasjes heen. Deze jongens die normalerwijze weigeren dagelijks van onderbroek te wisselen, hadden plots last van smetvrees. Modder op hun schoenen, spatten op de kousen, een veeg op hun broek. De coach gaf er een enkeling van langs "Get dirty, noooooow!" Het mocht niet baten. Dulwich trippelde als een zwerm ballerina's het veld over, de tegenpartij walste gezwind over hen heen. Enkel Pierrot hield stand en zwiepte bal na bal na bal uit het net. Zijn moeder zat duidelijk niet zo in met een streep modder meer of minder.
De coach hield het niet meer en tijdens de rust duwde hij uit pure frustratie iedere speler een welverdiende kwak modder op de borst. Daar, vuil en terstond wisselde de ploeg zijn tutu voor een voetbalbroek. Maar de strijd leek beslecht toen ook de regen kwam. Smerige schoenen, vieze sokken, een gevlekte jersey, tot daar, maar een nat kapsel? De tegenstand lachte breeduit en pompte er ineens maar de eerste goal in en met die goal zakte onze ploeg in elkaar. De topspeler vroeg om vervanging. De vervanging vroeg om vervanging en Pierrot stond er weer alleen voor. Hij hield er heldhaftig enkele loeiers uit, maar één tegen allen werd zwaar.
Bon, het verlies kwam even zwaar aan als de regenbui. Kapsels werden ondanks toch nog druipend nat en schoudertjes gingen niet zo ballerinagewijs de laagte in. Met deze wedstrijd liep het team de finaleplaatsen mis en met de koele regen ook de eindeloze stroom aan smoothies.
De nattigheid is die dag niet meer gestopt. Toen ons under 13 boys team tegen Dulwich Seoul zijn beste beentje voor zette, zwiepten die beentjes in de modder onderuit. De bal bleef steken in elke plas en het passen was niet meer in te schatten. Maar bij een welverdiende winst van under 13 rolden onze ballerina's zich plots ongegeneerd als roze zwijntjes het veld op. That's the spirit...
En toen? Toen werden alle verdere wedstrijden alsnog on hold gezet. De velden stonden kniediep onder water. De angst voor pijnlijke afloop was groot. Niemand hield het droog. Phuket 2015 eindigde jammerlijk halfweg in mineur.

Moraal van dit verhaal:
Toegegeven, Pierrot knows a thing or two about voetbal. En ik? Als ik het goed tel... Misschien wel drie!

We'll be back Phuket 2016!

Phuket 2015 - deel 1

6-7-8 november 2015, Phuket Thailand
U11 boys - Dulwich College Beijing

De eerste speeldag

Dat ik niet de meest fanatieke voetbalkenner ben, mag al geweten zijn. Dat ik Pierrots heldengoals en -saves al eens met een korreltje zout neem, het mag niet deren. Dat ik de technische verslaggeving aan de kenner overlaat, het zal de kenner een zucht van verlichting doen slaken. Maar dit toernooi was entertainment en suspens van hoog niveau...

Het zat zo. Op donderdag vertoefden onze snaakjes in veilige afzondering ter bevordering van algemene concentratie. Negen voetballertjes met sterallures en Messidromen klaar voor een 7-aside British School tournament. Doet u de bankzittersrekensom maar zelf. Een vroege ochtendtraining, wennen aan zweetdruppels die het zicht belemmeren, een ontspannend zwempje, wat pasta naar binnen geslobberd en een lange zachte nacht, meer dan dat hoeft niet op een sportersprogramma. De eerste speeldag moest al vroeg van start, dus wat bekomen van een dag vliegen naar hete oorden, was meer dan welkom. 
Vrijdag schreeuwde om halfzes de dag in. Dat van die ochtendstond, bracht enkel wat droge toast in de mond en verder een kneep zonnemelk, de zwarte speelkit en hopen peptalk. Go lions go. Dat Pierrot zou fungeren als goalkeeper is oud nieuws, dat hij af en toe het veld zou worden ingegooid om de score op te drijven nog ouder, maar dat hij ook nog eens de captain om zijn arm droeg, deed me met opgezette borst rond het speelveld flanneren. Eerste voetballes? Dat de kapitein al eens flink op zijn voetvolk mag foeteren. Bon, de eerste wedstrijd van de dag zou tegen Park City worden beslecht en ik hield me al stevig bezig met het uitpluizen van de exacte locatie van de school om de saaiheid van voetbal te verdrijven. Het is, after all, niet meer dan achter een bal aanrennen en af en toe eens ferm tegen een ander zijn schenen schoppen.
Met het fluitsignaal kwam de openbaring. Het hoeft niet zo saai als op tv waar het openbreken van pistachenootjes voor een ander meer voldoening geeft dan harige benen in een spandex. 
Go lions go had ook mijn bloed aan het koken gezet en man, wat konden die pottenstampers van weleer de bal onder controle houden. Pierrot stond wat werkloos in zijn goal toe te kijken, ik heb hem zelfs betrapt op paalhangen middenin de eerste helft, want de bal bleef netjes rond het doel van de tegenstander de doorgang zoeken. 1-0, 2-0, 3-0, mijn typende vingers konden het zo snel niet bijhouden voor het mee whatsappende thuisfront. Tijdens de rust hadden we het nog lastig om Pierrot wakker te schudden, hij was er zich ondertussen bij gaan leggen. De coach vond dat Pierrot the mean machine dan maar eens moest warmlopen op het veld. Meneer trapte er 2 minuten in de tweede helft nog een knappe rechtse in. Niet niks naar het schijnt voor een linksepoot. Eindstand 5-0, een extatische ploeg en een tot voetbal bekeerde moeder.
De tweede match ettelijke uren en knalrode aardbei slushies later tegen de British School of Ho Chi Minh City bracht onze man in de goal wat aan het wankelen. Hij had zowaar last van het sympathie voor Miss Ha, Pho Ga en lieflijke herinneringen aan Vietnam syndroom. Zijn maten ontlastten hem dan maar van de zware taak en bestreden de wedstrijd om en in de Vietnamese goal. 2-0 en de liefde voor zijn vroegere thuishaven ruimde plaats voor verveling tegen de linkerdoelpaal. De tweede helft deed hem nog eens sloom naar twee zware missers van het HCMC team springen, maar verder hoefde hij geen energie te verspillen. Eindstand 4-0, evenveel emmers gevuld met druppend zweet en moeder begreep eensklaps de wereldbekerdroom van ieder jonge voetballer.

De derde en laatste match op vrijdag hing aan het staartje van de dag en het under 11 boys team verdreef de hitte en het wachten met ijslolly's, meer slushies-smoothies en gesuikerde rommel. Het mag wat op hun maag zijn gaan liggen. De veldlopers hadden last van zware benen, angst voor de winnaar van het vorige jaar en de in de uren wachttijd weggeëbde adrenaline. Ze zaten wat stuk, onze jongens. Pierrot leek de zware opdracht in zijn eentje te moeten klaren. Het non-stop bestoken van zijn doel deed hem naar alle hoeken van zijn hok springen. Met resultaat, geen enkele glipte door de mazen... De vijf minuten rust na de eerste helft konden de rest van het team niet in tweede versnelling doen schakelen. Het werd een kopie van de eerste helft en Pierrot bleek alweer een hoofdrol te spelen. Eerder de antiheld toen er eentje loeihard in het net werd geschoten. Het Dulwich team wankelde en kon de rest van de helft niks meer bewijzen. Twee spelers vroegen om voortijdig van het veld te worden gehaald. De coach gooide er zijn laatste troeven in en Pierrot liet er nog net voor tijd een door zijn handen glippen. Alleen het fluitsignaal kon soelaas brengen... Het zwembad lonkte verleidelijk, ter afkoeling en om hun tranen in te verbergen.

De lijstjes

Met nog een week of drie school voor de boeg, komt het jaarlijkse lijstjes schrijven in zicht. Een zomervakantie in België brengt een berg planning met zich mee. Lijstje 1 met de onvermijdelijke doktersafspraken werd al netjes geregeld door onze correspondent ter plaatse. Ze weet feilloos de ene afspraak aan de andere te borduren om zo min mogelijk tijd met de kleinkinderen op te moeten offeren. Check!
De agenda met naast het minimale aantal uren besteed aan dokters, het weerzien van vrienden uit alle uithoeken van de wereld, de verplichte soldengang, verjaardagsfeestjes, het occasionele pretpark, de altijd weerkerende huizenjacht neemt stilaan vorm aan, zit zowaar bijna tsjokvol. Check!
Blijft er nog de boodschappenlijstjes... Jawel, China heeft vanalles in de aanbieding en België heeft dan weer vanalles made in China te bieden. Maar winkelen zonder je blind te hoeven staren op Chinees en dan nog verkeerdelijk voor de zoveelste keer conditioner in plaats van shampoo in de kar te gooien of je blauw te betalen aan wat in België voor het grabbelen ligt, het schept een aangenaam vakantiegevoel.
Kruidvat, apotheek, Fnac, ze prijken bovenaan de to do-lijst met een ware volksverhuizing als gevolg bij terugkeer.
Hema wordt meestal op dag 1 al afgewerkt omdat we nu eenmaal die blauwe uniformsokken, onderbroekjes in een maatje groter en hemdjes voor de winter van ons lijstje willen schrappen. Vorig jaar verliep die feestelijke trip behoorlijk in mineur. Nadat het mandje werd gevuld met 100 paar sokken, en evenveel onderbroeken, bleek er ook nog zin en tijd voor wat neuzen tussen de jeansbroeken. Pierrot, het arme jong, vond tussen de soldenstukken een paar dat hem met opperste coolheid toelachte. Met spillebenen als de zijne is passen de enige optie, dus stapten die slungelbenen resoluut naar de paskamer, waar hij met een luidkeels van hier en van ginder en meer van dat moois werd uitgefloten. Het hok was bezet, maar met een pardon, excuseer gaat het leven gewoon verder. Niet in Hema, zo blijkt. De passende dame heeft de winkel bij elkaar gevloekt. Elke caissière, rekkenvuller, klant en meer van wat leeft, mocht eens duidelijk horen hoe geniepig die jeugd van tegenwoordig is. Jeugd? Het jonk was 8, naïef, onbevangen en volgelopen met tranen. Wat van zijn melk, kan ik u zeggen. Hij hoefde meteen ook niet meer zo nodig tot de opperste coolheid te behoren.
Soit, Hema zelf, zag er geen graten in en gaf Pierrot als troost een zoethoudertje, een voorbijwandelende oma klopte hem bemoedigend op de schouder en een andere moeder met kind vond de mensheid plots intoleranter dan ooit als een kind van 8 glimmend van zelfstandigheid wordt verdacht van voyeurisme.
Hij zet er dit jaar en naar eigen zeggen the many to come geen voet meer binnen. Ik zal zijn slungelbenen zelf wat moeten inschatten...

Zijn project in uitvoering

Uit de schoolkrant van deze week...

They Made A Difference

Pierrot in 5TF was inspired by the Year 5 topic "They made a difference" and decided to do just that at Dulwich by creating more seating in the playground so pupils can find friends and sit, chat and relax. He wanted them to be colourful and happy to attract children who were not feeling too happy, so that they could be cheered up. These three seats were collaboratively designed and painted by Pierrot and a small group of Junior School Students. They have been placed in the playground and are being enjoyed by many children. Thanks to Judy Pillsbury, Ann Carmichael and the Operations team for their help in the process.

 

Koh Samui

Er waren de tekenen dat het hoogtijd was... Een aanslepende winter die na een hint van lentebloesem, zachte temperaturen en tierelierende vogels op een februari-ochtend alles vroegtijdig met een dek van sneeuw de mond snoerde. Een hardwerkende echtgenoot die de drang naar "ik zal dat ebolavarkentje eens wassen" een maand lang boven de heilige drievuldigheid werk in Beijing, vrouwlief en kindertjes verkoos. Verstoorde nachten door vuur- en heviger knalwerk. En alles wat met een extreem droog klimaat gepaard gaat: crazy static hair days, kloven, breekbare nagels, schilferende benen en meer van dat fraais. Hoogtijd voor zon, zee en strand, vinden wij...
Vakantie in Thailand zadelt ons steeds met de obligatoire stop in Bangkok op. Met plezier bezoeken we aldaar vriend en vijand om daarna nog snel even een aantal shopping malls aan te doen. We hebben ze in Beijing ook, daar niet van, maar ze zijn hier net dat ietsje exotischer met de frivole zomerjurkjes in suikerspinkleuren waar Beijing nog steeds bont en aanverwanten in de etalage heeft liggen.
Vandaar ging het rechte lijn naar Koh Samui voor, als gezegd, zon, zee en strand. Dat strand laat wat te wensen over. Na de Full Moon, Half Moon en alle manen daartussenin parties eindigen er al eens een half containerpark bierflesjes het zand in. We willen dan een wandeling maken van de schoongeveegde vierkante meter voor de resort af, maar links ligt de voorgenoemde glascontainer, rechts de hoofdriool van Koh Samui en aan een strand ben je verder optieloos. Ophélie suggereerde de zee in tot Eloise zich stootte aan een schelp, spectaculair voorover een golf inging en geheel en al hysterisch proestend die optie naar nooit meer verwees. De zon, daar hebben we dan weer niet over te klagen. Dat vindt ook de horde stevig getatoueerde overjaarse Britten die de weg van Cyprus naar hier makkelijk heeft weten te vinden.
Wij schuwen als gewoonlijk al wat leeft tijdens de vakantie en dan brengt een villa met privé zwembad soelaas. Alleen voor ons? Alleen voor ons, en die verdwaalde kikker die dagelijks uit zijn heikele positie gered moet worden. Verder geniet Pierrot van kayaking, snorkeling en beach volleybal in de aanbieding. De meisjes hebben door een zwemoverdosis voor de rest van hun jaren gerimpelde vingertoppen en Sven heeft zijn ebolaquarantaine op een dag na feilloos uitgezeten. Tel daarbij mijn dagelijkse portie baantjes trekken minus de geplande strandjogging (geannuleerd wegens scherven als ondergrond), die enkele tenniswedstrijd, twee kookboeken en een roman tot de laatste letter gelezen en we kunnen zelfs met nog een dag of twee te gaan, me dunkt, nu reeds spreken van een zeer geslaagde R&R. We kijken al heimelijk uit naar de volgende...

Dit is Beijing

De alom tegenwoordige winterwinkeldeuren

Een stapje in de wereld 2

Elkeen zijn vak...

Een stapje in de wereld

Het is winter en Beijing zit de hele dag gezellig onder een wollen deken te niksen bij het haardvuur. Maar als de ruilhandel tussen een vriendin en mij dicteert dat ik wat correctie- en vertaalwerk aan haar website uitvoer en zij me betaalt in sappige keizerverhalen, dan is het tijd voor een wandeling door de ijzige noorderwind. Haar verhalen smeken om een Oosters decor, geen voeten op de designerbank onder een Zweeds fleece deken.
En ze moet me nogal geïmponeerd hebben daar zo rond Houhai Lake vorige week, want gisteren was ik alweer met haar vertelsels op schok. Het werd een tocht vol vettige details over hoerenlopers en opiumholen, keizers met zin in dumplings en schoenmakers bij hun leest, de drukte van weleer net buiten de keizerlijke stadsmuur.

Beijing onder het vriespunt

Zullen we vandaag gaan sleeën...

Of toch maar pootje baden?

Brief aan Dieter

Liefste peter

Vooreerst mijn welgemeende beste wensen voor het nieuwe jaar. Moge dit jaar de gewenste productiviteit en inspiratie brengen. Wij, die ideeën en concepten in tastbare materie omzetten, moeten liefst niet zonder vallen.
Het moge mij vergeven zijn, beste peter, dat deze nieuwjaarswensen op zich lieten wachten. Ik wilde zo graag deze brief vullen met het nieuws waarvan ik al even in blijde verwachting ben. Gesprekken met schoolleiding, producenten en patentering bonden mij alsnog aan geheimhouding, maar de contracten zijn getekend, de handen geschud, en ik mag u als eerste verblijden met mijn voorzichtige stappen richting productontwikkeling.
Het zit zo. In de lessen "Topic", wereldoriëntatie zo u wil, blijft de leraar nu al weken aan een stuk doorbomen over mensen die het verschil hebben gemaakt. Omdat er verwacht wordt van leerlingen aan een internationale school dat ook zij op een punt in hun leven het verschil maken, kan je er niet vroeg genoeg aan beginnen. Ban Ki-Moon, nog niet zo heel lang geleden op bezoek in mijn vorige school, decoreerde ons nog met de potentie de nieuwe generatie wereldleiders te worden. Ik neem die stelling zeer ter harte.
En als de meester dan met zeer veel zwaarte ons huiswaarts stuurt met een weekopdracht: "Hoe zou jij het verschil kunnen uitmaken? Welk probleem pak jij aan? Welke oplossing zie je? Verduidelijk in detail." Dan begint mijn negenjarig hart in mijn keel te kloppen. Negen jaar, liefste peter, negen jaar. Ik ben nog niet toe aan wereldproblematieken, begot. Mijn eigen wereld echter is niettemin ook gebouwd op wankele fundamenten die door één haal van pestkoppen, betweters en uitsluiters zo ineen kan storten. Dat moet ik toen gedacht hebben en ziedaar het concept was geboren.
Ik heb het probleem aangepakt, beschreven en met een persoonlijke ervaring aangevuld. Ik heb de oplossing gedraaid en gekeerd, uitgetekend en in een maquette gegoten. En het geheel netjes op vrijdag, due date, ingediend.
Beste peter, mijn probleem met oplossing is in opwaartse volgorde op de tafel van de Deputy Head of Junior School, Head of Junior School en god de vader de Headmaster beland. En binnenkort worden de door mij gecreëerde vriendschapsbanken met handleiding en plechtige toespraak over de hele Junior School verspreid. Moge geen kind dit jaar eenzaam en alleen tegen de schoolmuur staan leunen.

Ik hoop, beste peter, dat u uit trots voor het schone beroep van productontwikkelaar dit jaar extra diep in uw zakken zal tasten.

Uw zeer toegenegen petekind.
Pierrot

Driekoningen driekoningen

Eén van mijn vroegste kleuterschoolherinneringen (Excuseer als u vindt dat we de laatste tijd nogal kleuterschoolgeoriënteerd klinken, maar sinds Eloise, hoezee, hoezee, weer in het reguliere onderwijs is ingestroomd, valt hier al een keer met wild enthousiasme het woord kleuterschool.), die kleuterherinnering is een koffieboon. Zo'n echte zwart geblakerde boon die naar kleutermaatstaven stinkt en nog viezer smaakt eens in de mond. Hoe zat het met die koffieboon? Juffrouw Denise mocht nogal zwaar gefeest hebben tijdens de kerstvakantie en de eerste schooldag kwam dan ook behoorlijk ongelegen. Onvoorbereid mocht ze gedacht hebben: Oh, laat ik met de kleuters vandaag maar eens een taart bakken. Ingrediënten benoemen 30 minuten, beslag bereiden 1 uur (we zaten met heel veel roerende handjes in zo'n tweede kleuterklas), terwijl de taart bakt, kleurplaten 45 minuten. Voormiddag gevuld. En omdat het 6 januari was, breide ze er een koffieboon aan. Die werd in het beslag verstopt en de gelukkige verslikker werd koning voor een dag. Na de lunch taart en een verkleed bal toe. Maandag en kleuterbuikjes gevuld.
De koffieboon kwam die middag in mijn stukje taart terecht en voor de rest van de dag zat ik droog gezeten op een troon, gekroond en al.
Daarna verwaterden driekoningenherinneringen wat in witte lakens, een ster en Nieuwjaarke Zoete zachtjes gezongen achter moeders rug (die ons met de auto naar de bekende deuren bracht. Ze had het niet zo voor het aanbellen bij wildvreemden.) Het is een concept dat onze kinderen niet kennen. Ze lijken buitenaardse wezens op dat vlak. Ze hebben begot nog nooit een niknak met zo'n toefje suiker geproefd!
De koffieboon is blijven hangen. Nu blijkt dat Franse bakkers meesters zijn in het bakken van driekoningentaart. In Senegal lachten de Galettes des Rois ons al van ver toe. Ik heb geduldig gewacht tot Pierrot genoeg tanden had (2 boven, 2 onder) om de traditie weer in te voeren. En toen was het alle remmen los. Wie kreeg het stuk met de koffieboon?
Nog groter was mijn verbazing toen bleek dat Franse bakkers koffiebonen al lang hadden vervangen door porseleinen postuurtjes. Miniatuurkoninkjes en onschuldige meisjes met mandjes. Oh, zo schoon. We hebben in de keuken een hele verzameling van de driekoningentrofeeën aangelegd. En toen ik ze voor u wilde fotograferen, bleken ze verdwenen. We hebben hier in huis de laatste tijd wat last van een hamsteraar...
Sinds die eerste Franse galette hebben we er ieder jaar één op tafel neergeplant, soms voor onszelf,  soms lieten we vrienden mee aanschuiven, soms met een belofte, soms met wat bijbel en hadden we een verkleed bal toe, maar altijd was er die ene constante... tranen met tuiten bij diegene die net naast de koffieboon beet...