Wanneer de zwerm expats uit vakantie in het thuisland terugkeert, wordt er gepalaverd over zalige zomers, lastige vluchten, nieuwe aanwinsten en kinderen met een abnormaal lange jetlag. Wanneer we dat rondje hebben afgewerkt, komt de nieuwe luchtvaartregel van 1 koffer per passagier met de nodige opwinding aan bod. Voorbij zijn de dagen van volksverhuizingen, zeven paar nieuwe schoenen en een jaarlang rantsoen Belgische chocolade. De nieuwe regel moet ergens tijdens onze vlucht Beijing-Brussel zijn ingevoerd, want hij is ons geheel ontgaan. De tien koffers en dozen zijn ons op de terugreis wat zuur opgebroken. Een vriendelijke hostess bij de check-in had begrip voor mijn buitenlandpleidooi waar geen Belgische kwaliteit te vinden is, waar kids verwennerijen van familie ontberen, moeders hunkerend een jaarlijst opstellen met levensnoodzakelijkheden aan te schaffen in België, oh het gemis, ah de cravings. De nespressomachine kon uiteindelijk mee als handbagage en ze heeft ook geheel en al onschuldig een koffer of twee misteld. Voor de rest werd het bijbetalen.
We bleken bij terrugkeer niet de enige volksverhuizers met grieven. Een vriendin heeft de hele luchthaven van Berlijn enthousiast laten weten wat ze van de maatregel vond, en of de rest van Duitsland misschien in haar plaats in Beijing een jaar zonder bockwurst en sauerkraut wilde gaan doorbrengen.
En dat brengt ons naadloos bij het volgende gespreksonderwerp: verbouwingen bij de plaatselijke supermarkt in al zijn frustraties. Jenny Wang is een begrip bij Beijing expats en als de winkel plots de hete adem van een op stapel staande Carrefour in haar nek voelt, dan komen hamer, beitel en truweel soelaas brengen. We hebben het dan over hoe het vroeger maar een half uur kostte om de gangen door te racen op zoek naar het onvindbare, nu blijkt men er 1u 08 over te doen en het item is nog steeds onvindbaar. Er valt ook wat te zeggen over de opstelling. Het mag mijn idee zijn maar bestaat daar niet een planning voor? En daar staat dan beslist niet in genoteerd dat blikjes tonijn best naast zwabbers worden gecatalogeerd, tandenborstels naast hondenvoer of vuilniszakken bij de droge koekjes? Ook de logica onvindbaar.
Net als de hamburger bij MacDonalds. De hele hetze van onderwerp nummer drie is wat langs me heengegaan, maar Sven had zich optimaal wijsgelezen in een Belgische krant deze zomer. Dat hier al eens drastische maatregelen worden genomen, heeft Old MacDonald aan de lijve mogen ondervinden. Er was dat lapje burger dat wat leed onder de zwaartekracht toen het de grond in ging en er wordt met de hele keten de vloer aangeveegd. Alle beefburgers in dit land gebannen tot nader order. In een zelfde beweging werd google de mond gesnoerd en het is bang afwachten tot Starbucks alleen nog thee mag serveren.
Lichtpunt? Er worden onze blauwe hemels beloofd tot na het bezoek van Obama in november. Als dat niet schoon is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten