Eén van mijn vroegste kleuterschoolherinneringen (Excuseer als u vindt dat we de laatste tijd nogal kleuterschoolgeoriënteerd klinken, maar sinds Eloise, hoezee, hoezee, weer in het reguliere onderwijs is ingestroomd, valt hier al een keer met wild enthousiasme het woord kleuterschool.), die kleuterherinnering is een koffieboon. Zo'n echte zwart geblakerde boon die naar kleutermaatstaven stinkt en nog viezer smaakt eens in de mond. Hoe zat het met die koffieboon?
Juffrouw Denise mocht nogal zwaar gefeest hebben tijdens de kerstvakantie en de eerste schooldag kwam dan ook behoorlijk ongelegen. Onvoorbereid mocht ze gedacht hebben: Oh, laat ik met de kleuters vandaag maar eens een taart bakken. Ingrediënten benoemen 30 minuten, beslag bereiden 1 uur (we zaten met heel veel roerende handjes in zo'n tweede kleuterklas), terwijl de taart bakt, kleurplaten 45 minuten. Voormiddag gevuld. En omdat het 6 januari was, breide ze er een koffieboon aan. Die werd in het beslag verstopt en de gelukkige verslikker werd koning voor een dag. Na de lunch taart en een verkleed bal toe. Maandag en kleuterbuikjes gevuld.
De koffieboon kwam die middag in mijn stukje taart terecht en voor de rest van de dag zat ik droog gezeten op een troon, gekroond en al.
Daarna verwaterden driekoningenherinneringen wat in witte lakens, een ster en Nieuwjaarke Zoete zachtjes gezongen achter moeders rug (die ons met de auto naar de bekende deuren bracht. Ze had het niet zo voor het aanbellen bij wildvreemden.) Het is een concept dat onze kinderen niet kennen. Ze lijken buitenaardse wezens op dat vlak. Ze hebben begot nog nooit een niknak met zo'n toefje suiker geproefd!
De koffieboon is blijven hangen. Nu blijkt dat Franse bakkers meesters zijn in het bakken van driekoningentaart. In Senegal lachten de Galettes des Rois ons al van ver toe. Ik heb geduldig gewacht tot Pierrot genoeg tanden had (2 boven, 2 onder) om de traditie weer in te voeren. En toen was het alle remmen los. Wie kreeg het stuk met de koffieboon?
Nog groter was mijn verbazing toen bleek dat Franse bakkers koffiebonen al lang hadden vervangen door porseleinen postuurtjes. Miniatuurkoninkjes en onschuldige meisjes met mandjes. Oh, zo schoon. We hebben in de keuken een hele verzameling van de driekoningentrofeeën aangelegd. En toen ik ze voor u wilde fotograferen, bleken ze verdwenen. We hebben hier in huis de laatste tijd wat last van een hamsteraar...
Sinds die eerste Franse galette hebben we er ieder jaar één op tafel neergeplant, soms voor onszelf, soms lieten we vrienden mee aanschuiven, soms met een belofte, soms met wat bijbel en hadden we een verkleed bal toe, maar altijd was er die ene constante... tranen met tuiten bij diegene die net naast de koffieboon beet...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten