Het jaar 2015

2015 zal niet de annalen ingaan als het jaar van de grote veranderingen, de extreme emoties en de sprong in het niks. Toegegeven, we deden een kleine aanpassing hier en daar, maar het kwam ons allermeest ten goede. We pakten ons huis 610 deze zomer in om in 830 aan de andere kant van de compound weer uit te pakken. De verhuizing zelf heeft ons nauwelijks bewogen, maar het heeft onze nogal begrensde liefde voor Beijing in positieve zin beïnvloed. Het licht en de ademruimte in dit huis, zelfs bij AQI500+ is onbeschrijflijk.

En dat brengt ons naadloos bij de lichte aanpassing die de Chinese regering in het laatste kwartaal van 2015 in uitvoer bracht. Sluiting van scholen, fabrieken en een alternerend rijverbod bij 3 opeenvolgende dagen AQI200+. Het deed ons geloof "De pakjes lucht die ze ons tegenwoordig in Beijing voorschotelen is minder bedorven." hoedanook de grond inboren. We waren getuige van het eerste Red Alert ooit in de wereldgeschiedenis en twee weken later van het tweede Red Alert. We zijn nog steeds alive and kicking, zij het met een snotvalling van red alert omvang.

Bon, we weten ondertussen wat we aan Beijing hebben: chronisch snot, vergassende stank, de occasionele rochel, een mensendrol netjes tegen je voorwiel gedraaid en voedsel van dubieuze kwaliteit.

 De spookverhalen van rot vlees, ontploffende watermeloenen, hormonenkippen, antibiotica-eieren, gemanipuleerde rijst of een plastic   versie, op giftige grond groeiende biogroentes deden me dit jaar grondig experimenteren met achtereenvolgens glutenvrij, vegetarisch, veganistisch en raw food, maar we zijn op dit punt bij Australische beef import gestrand, mede op aanraden van de vrouw van de importeur. 

Verder heb ik me diep in de Zweedse fit-femalescultuur geworpen. Crossfit met de svelte Swedish blondes bunch, wat guts and butts als toetje en een loopbandsessie hier en daar wordt in balans gehouden met op tijd en stond "champagne en kaviaar" lunch, Melbourne Cup paardenraces, een bal bij de Britten, een bal van school, en acte de présence op menig verjaardagsfeest. 2015 wordt straks voorzeker uitgeroepen tot het jaar van de fascinator, de gelnagels en het stijfgestreken haar. Cheers to that.

 Sven vond dan weer dat hij dit jaar zijn humanitaire acties een versnelling of twee hoger moest schakelen. China laat hem met wat landslides, een aardbevinkje en de vele beperkingen van hogerhand wat op zijn honger zitten. Dus trok hij in een wit beschermingspak gehuld naar het hart van de ebola-uitbraak in Liberia. De stempel van de Liberiaanse douane deed onze Rest&Recuperation erna op Koh Samui nog net niet in het water vallen. Hij moest door een ander poortje Thailand in en uit, meer was er niet aan... Zijn honger is voorlopig gestild, al wil hij wel nog eens hardop van de drievuldigheid Soedan, Tsjaad en Niger dromen. 
Zijn airmiles, vraagt u? Nog steeds zeven keer de wereld rond, al dan niet voor het werk. Shanghai werd de bekroning op zijn bijjob als goalie van Real Ancient en dat brengt ons meteen bij de sportieveling uit dit nest.

 Als het voor Pierrot vorig jaar allemaal nog wat amateuristisch klonk, dan is 2015 talking business. Drie voetbaltrainingen, één goalkeepertraining en zondag wedstrijddag heeft hem tot het topechelon gebracht. Het jonk bracht voor voetbal zowat al wat blinkt in Beijing mee naar huis: man of the match, captain of the team, best rookie, coach's player, trofee hier, medaille daar. Hij gaat tegenwoordig gebukt onder edelmetaal. En daar bleef het niet bij. Ook in andere disciplines lonkt faam: best newcomer in tabletennis, active achiever's award, team spirit award. We staan onvoldaan te kijken als hij op een schooldag niet met een beker van de bus komt gewandeld. 
Zijn wens voor 2016? Hij is tien. Hoogtijd om ook financieel wat op eigen benen te gaan staan... Bring on de geldprijzen!

 Ophélie staat ook af en toe eens op het podium, al is het dan gehuld in tule en satijn lint. Ze vond haar cv wat eenzijdig en heeft het duo piano-ballet met tapdans en jazz aangevuld. Haar eerste pianoconcert is een feit. Haar eerste balletcertificaat in the pocket. Haar hoogtepunt van het jaar een jazzoptreden voor de verzamelde internationale gemeenschap in Beijing. Met haar 1m25 leek ze wat te verdwijnen tussen de puberende meisjes van 12. Maar wat een elegante verschijning. Ze danst galanthet leven door en dat kan alleen maar positief zijn.

 Eloise, de kleuter. Eloise, ze snapt het 
nog niet. Eloise, she is so cute. Eloise, dat kleintje heeft net onder groot applaus melktand 1 en 2 gewisseld, schrijft moeiteloos verlanglijstjes naar de sint en leest de sterren van de hemel. Haar stiff upperlip Brits accent is een open sesame en krijgt van de meest rigide moeder alles gedaan. Ze is met haar vijf behoorlijk street smart, maar is nog steeds ons kleintje. En... Daar nestelt ze zich maar al te graag in...

2015, wil u weten? Het was een jaar van kabbelende, zij het vervuilde stinkende beekjes onder een maximum van vijf blauwe frisseluchtdagen, van ruisend met pesticides groen gehouden gras onder een deuntje van door vervuiling gemuteerde musjes. En weet u, voor ons was dat top...