Ballet in woord - de repetitie

Ballet is een schoon tijdverdrijf. Ik kan uitermate genieten van de elegantie en moeiteloosheid waarop een nimf in tutu het been de hoogte in hijst, met een huppeltje opspringt en geheel en al au naturel in een perfecte split neerkomt. Het is eveneens een schone deugd dat alle drie onze telgen bij het minste pianodeuntje spontaan al dartelend pirouetten gaan draaien en zich tegenwoordig ook al eens aan een lift wagen.
Ophelie volgt op maandag ballet samen met een groepje van 9 in roze tule gestoken meisjes. De eenzame zwarte maillot van het gezelschap hield het na een halve les voor bekeken en ruilde met veel plezier zijn leotard in voor een iets minder strak zittend kungfupak.
Toen de balletjuf met weinig poeha aankondigde dat er in mei een show zat aan te komen, landde onze prima ballerina met een enkele pas de chat op een fluffig wolkje. Naarmate de tijd vorderde kwam meer informatie op pointes binnentrippelen. Ophelie danst de Russische sabeldans in Marco Polo's reis om de wereld in een productie van Renee's dance school Beijing.
Ophelie doet aan ballet op verplaatsing of liever haar balletjuf Renee verlaat op maandag de vertrouwde plankenvloer onder haar dansvoeten om op Dulwich College wat bij te klussen.
Toen de generale repetitie werd gepland in de theaterzaal van de Amerikaanse school, kwamen we wat hardhandig neer van een fout uitgevoerde arabesque. We stonden op zijn minst gezegd verbijsterd te kijken naar de 200 tutu's en franjes aanwezig in de backstageruimte. Marco Polo mocht zich aan het een en ander verwachten tijdens zijn rondreis en Renee's dance school Beijing was niet het flufschooltje waar we het hadden voor aanzien.
In een minder elegante stem dan aan een ballerina toe te schrijven valt, werden de ouders toegeschreeuwd onze bloedjes bij de deur achter te laten. De repetitie zou een drietal uur of meer in beslag nemen, maar via we-chat zou het einduur worden meegedeeld (de Chinese variant van whatsapp). Twee balletjuffen, een kungfumaster en een streetdancer in baggy shorts zouden de meute tutu's wel in een kunstgreep houden...
Er brak een lichte paniekaanval uit onder de 10 Dulwichouders en uit argwaan stelden we ons wat verdekt  achter de gordijnen op. Onze minder elegante contouren moeten het oog van Renee hebben getrokken en zonder boe of ba, Bach of Verdi werden we eruit gelift.

We kregen onze kinderen netjes verpakt in kozakkenmuts en berenvellaarsjes bij 36+C om klokslag vier uur terug. Oververhit, scheel van honger en dorst.
Het deed ons in tienvoud besluiten: "Dit nooit meer!" En wij, onwetende zielen, hadden toen de voorstelling nog niet gehad...