Het werd aangekondigd als de dansshow van het jaar. Het evenement bleek alleszins elk tuturecord met gemak te verpulveren en verder zijn er weinig woorden voor.
We kwamen op de dag zelf min of meer voorbereid bij de theaterzaal aan, het repetitiedebacle indachtig. We hadden thuis ons rekenhuiswerk gemaakt van 200 prima ballerina's maal twee ouders, vier grootouders, het gezin in de allerruimste zin van het woord. In China komt voor deze gelegenheid ook tante Trees uit het zevende knoopsgat gekropen. Een uur voor de show bij de zaaldeur post vatten, zou maar net voldoende zijn (voetnoot: Ophelie zat toen alweer drie uur vast in de backstageruimte, lekker geduffeld in haar kozakkenuniform).
Ik bespaar u het tenen trappen, elleboog stoten en rug porren waar een ieder voor de zaaldeur werd aan onderworpen. Ik laat u wel meegenieten van de stormloop bij het openen van diezelfde deuren. Jip, ongenummerde plaatsen. We schatten dat het aantal kaartjes de stoelen met minstens honderd overschreed, maar het kan ook gelegen hebben aan de Gucci-handtassen waarvoor een zitje werd voorzien. We hebben ons gezin op twee stoelen geperst. En toen we 10 minuten later straaltjes zweet onze schoot voelden verlaten, heeft Sven heel beleefd de stoel achter ons, gereserveerd voor een 6-weken oude baby, opgeeist. Niet geheel en al met een glimlach op het gezicht van de kersverse moeder.
De lichten doofden en toen werd het... stil? Zou u denken, zouden wij willen. Twee uur lang probeerde het publiek boven de muziek uit te komen, ging even de benen strekken in de middengang, liet de kroost op iPads spelen volumeknop hoog, belde zelf snel even een live verslag door aan de tante die vanuit het achtste knoopsgat niet was komen afzakken en wij probeerden met volle teugen te genieten.
Oh, en het was ook heel fijn dat de hele show van het jaar door professionals op film en foto werd vastgelegd. Iets minder fortuinlijk, bleek het toen ze zich comfortabel hadden opgesteld midden in de zaal, met zijn zevenen op een rij rechtop.
Enkel de rokken van de flamencodansers waren bijwijlen wat wervelender dan wat er om ons heen gebeurde. En Ophelie danste perfect in de maat en de benen gestrekt, menen we in een glimps opgevangen te hebben, verscholen achter cameraman nummer drie.
Bij het afsluiten van de finale trokken we nog even krijtwit bij. Toen het podium naast de 200 dansers ook nog de hele uitgebreide Chinese familie moest staande houden, hoorde ik de plankenvloer vervaarlijk kraken. We hebben onze kozak letterlijk met bontmuts en berenlaarsjes hardhandig van het podium gesleurd.
De show van het jaar? Dat zou het zeker zijn geworden als het hele gevaarte met tantes en al was ingestort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten