Phuket 2015 - deel 1

6-7-8 november 2015, Phuket Thailand
U11 boys - Dulwich College Beijing

De eerste speeldag

Dat ik niet de meest fanatieke voetbalkenner ben, mag al geweten zijn. Dat ik Pierrots heldengoals en -saves al eens met een korreltje zout neem, het mag niet deren. Dat ik de technische verslaggeving aan de kenner overlaat, het zal de kenner een zucht van verlichting doen slaken. Maar dit toernooi was entertainment en suspens van hoog niveau...

Het zat zo. Op donderdag vertoefden onze snaakjes in veilige afzondering ter bevordering van algemene concentratie. Negen voetballertjes met sterallures en Messidromen klaar voor een 7-aside British School tournament. Doet u de bankzittersrekensom maar zelf. Een vroege ochtendtraining, wennen aan zweetdruppels die het zicht belemmeren, een ontspannend zwempje, wat pasta naar binnen geslobberd en een lange zachte nacht, meer dan dat hoeft niet op een sportersprogramma. De eerste speeldag moest al vroeg van start, dus wat bekomen van een dag vliegen naar hete oorden, was meer dan welkom. 
Vrijdag schreeuwde om halfzes de dag in. Dat van die ochtendstond, bracht enkel wat droge toast in de mond en verder een kneep zonnemelk, de zwarte speelkit en hopen peptalk. Go lions go. Dat Pierrot zou fungeren als goalkeeper is oud nieuws, dat hij af en toe het veld zou worden ingegooid om de score op te drijven nog ouder, maar dat hij ook nog eens de captain om zijn arm droeg, deed me met opgezette borst rond het speelveld flanneren. Eerste voetballes? Dat de kapitein al eens flink op zijn voetvolk mag foeteren. Bon, de eerste wedstrijd van de dag zou tegen Park City worden beslecht en ik hield me al stevig bezig met het uitpluizen van de exacte locatie van de school om de saaiheid van voetbal te verdrijven. Het is, after all, niet meer dan achter een bal aanrennen en af en toe eens ferm tegen een ander zijn schenen schoppen.
Met het fluitsignaal kwam de openbaring. Het hoeft niet zo saai als op tv waar het openbreken van pistachenootjes voor een ander meer voldoening geeft dan harige benen in een spandex. 
Go lions go had ook mijn bloed aan het koken gezet en man, wat konden die pottenstampers van weleer de bal onder controle houden. Pierrot stond wat werkloos in zijn goal toe te kijken, ik heb hem zelfs betrapt op paalhangen middenin de eerste helft, want de bal bleef netjes rond het doel van de tegenstander de doorgang zoeken. 1-0, 2-0, 3-0, mijn typende vingers konden het zo snel niet bijhouden voor het mee whatsappende thuisfront. Tijdens de rust hadden we het nog lastig om Pierrot wakker te schudden, hij was er zich ondertussen bij gaan leggen. De coach vond dat Pierrot the mean machine dan maar eens moest warmlopen op het veld. Meneer trapte er 2 minuten in de tweede helft nog een knappe rechtse in. Niet niks naar het schijnt voor een linksepoot. Eindstand 5-0, een extatische ploeg en een tot voetbal bekeerde moeder.
De tweede match ettelijke uren en knalrode aardbei slushies later tegen de British School of Ho Chi Minh City bracht onze man in de goal wat aan het wankelen. Hij had zowaar last van het sympathie voor Miss Ha, Pho Ga en lieflijke herinneringen aan Vietnam syndroom. Zijn maten ontlastten hem dan maar van de zware taak en bestreden de wedstrijd om en in de Vietnamese goal. 2-0 en de liefde voor zijn vroegere thuishaven ruimde plaats voor verveling tegen de linkerdoelpaal. De tweede helft deed hem nog eens sloom naar twee zware missers van het HCMC team springen, maar verder hoefde hij geen energie te verspillen. Eindstand 4-0, evenveel emmers gevuld met druppend zweet en moeder begreep eensklaps de wereldbekerdroom van ieder jonge voetballer.

De derde en laatste match op vrijdag hing aan het staartje van de dag en het under 11 boys team verdreef de hitte en het wachten met ijslolly's, meer slushies-smoothies en gesuikerde rommel. Het mag wat op hun maag zijn gaan liggen. De veldlopers hadden last van zware benen, angst voor de winnaar van het vorige jaar en de in de uren wachttijd weggeëbde adrenaline. Ze zaten wat stuk, onze jongens. Pierrot leek de zware opdracht in zijn eentje te moeten klaren. Het non-stop bestoken van zijn doel deed hem naar alle hoeken van zijn hok springen. Met resultaat, geen enkele glipte door de mazen... De vijf minuten rust na de eerste helft konden de rest van het team niet in tweede versnelling doen schakelen. Het werd een kopie van de eerste helft en Pierrot bleek alweer een hoofdrol te spelen. Eerder de antiheld toen er eentje loeihard in het net werd geschoten. Het Dulwich team wankelde en kon de rest van de helft niks meer bewijzen. Twee spelers vroegen om voortijdig van het veld te worden gehaald. De coach gooide er zijn laatste troeven in en Pierrot liet er nog net voor tijd een door zijn handen glippen. Alleen het fluitsignaal kon soelaas brengen... Het zwembad lonkte verleidelijk, ter afkoeling en om hun tranen in te verbergen.