De nacht bracht regen, de ochtend een vochtige hitte, maar de velden waren verpest. Niet enkel de moeders maakten zich zorgen over welke vlekkenkampioen ze na dit festijn in de wasmachine zouden gieten, maar onze jongens liepen op tippetenen om de plasjes heen. Deze jongens die normalerwijze weigeren dagelijks van onderbroek te wisselen, hadden plots last van smetvrees. Modder op hun schoenen, spatten op de kousen, een veeg op hun broek. De coach gaf er een enkeling van langs "Get dirty, noooooow!" Het mocht niet baten. Dulwich trippelde als een zwerm ballerina's het veld over, de tegenpartij walste gezwind over hen heen. Enkel Pierrot hield stand en zwiepte bal na bal na bal uit het net. Zijn moeder zat duidelijk niet zo in met een streep modder meer of minder.
De coach hield het niet meer en tijdens de rust duwde hij uit pure frustratie iedere speler een welverdiende kwak modder op de borst. Daar, vuil en terstond wisselde de ploeg zijn tutu voor een voetbalbroek. Maar de strijd leek beslecht toen ook de regen kwam. Smerige schoenen, vieze sokken, een gevlekte jersey, tot daar, maar een nat kapsel? De tegenstand lachte breeduit en pompte er ineens maar de eerste goal in en met die goal zakte onze ploeg in elkaar. De topspeler vroeg om vervanging. De vervanging vroeg om vervanging en Pierrot stond er weer alleen voor. Hij hield er heldhaftig enkele loeiers uit, maar één tegen allen werd zwaar.
Bon, het verlies kwam even zwaar aan als de regenbui. Kapsels werden ondanks toch nog druipend nat en schoudertjes gingen niet zo ballerinagewijs de laagte in. Met deze wedstrijd liep het team de finaleplaatsen mis en met de koele regen ook de eindeloze stroom aan smoothies.
De nattigheid is die dag niet meer gestopt. Toen ons under 13 boys team tegen Dulwich Seoul zijn beste beentje voor zette, zwiepten die beentjes in de modder onderuit. De bal bleef steken in elke plas en het passen was niet meer in te schatten. Maar bij een welverdiende winst van under 13 rolden onze ballerina's zich plots ongegeneerd als roze zwijntjes het veld op. That's the spirit...
En toen? Toen werden alle verdere wedstrijden alsnog on hold gezet. De velden stonden kniediep onder water. De angst voor pijnlijke afloop was groot. Niemand hield het droog. Phuket 2015 eindigde jammerlijk halfweg in mineur.
Moraal van dit verhaal:
Toegegeven, Pierrot knows a thing or two about voetbal. En ik? Als ik het goed tel... Misschien wel drie!
We'll be back Phuket 2016!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten