Het is een fixatie waar ik steeds weer op uitkom zolang er haar op mijn hoofd staat, laat ons zeggen. U weet het, ik weet het, maar op vlak van kappers zijn we niet echt avontuurlijk. Het constant veranderen van standplaats voegt niet veel positiefs toe aan die kappersvrees. In mijn hoofd ben ik al een paar keer tot net voor de drempel van de kapperszaak gewandeld, in het echt sta ik er nog een aantal roltrappen van verwijderd.
Dan maar zelf wat kleur in mijn haar gooien, is mijn motto. Mijn keurmerk is niet te krijgen, maar er zijn genoeg bekend in de oren klinkende namen voorradig. Het probleem? Wie niet voor alle tinten zwart gaat, blijft wat op zijn honger zitten. Wil nu dat pikzwart, gitzwart, ravenzwart, heksenzwart me er zo streng doet uitzien. Dus had ik mijn zinnen al jaren geleden op middenbruin gezet. Niet te vinden... Tot kort geleden een doosje rich brown in de rekken stond te pronken. Dan wint de zottigheid het alsnog van de grijze haren. En nu weet ik dus ook waarom het daar zo eenzaam stond. Verkeerde rayon. Het doosje hoorde in de groentenafdeling thuis.
Kappersvrees? Dan moet u in Beijing maar door het leven als aubergine...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten