Er zijn wel meer dingen in het leven waarvan ik zeg: "Dat? Nooit!" En kijk, ik loop sinds kort ook rond met een door het ontkrulijzer stijf gesteven paardenstaart. Aziatische kappers hebben een ver rijkende overtuigingskracht. Of weten niet wat met krullen aan te vangen.
Na de zoveelste geschiedkundige ramp op de middelbare school, had ik weinig moeite om de historische boeken voorgoed te sluiten. Die paar biografieen van Marie-Antoinette, duchess Georgiana en Katherine de Grote, wat boeken over Kongo en de Afrikaanse boers even terzijde. Geschiedenisboeken staan hier gewoon stof te vergaren.
Tot een paar weken geleden een Nederlandse historica met evenveel overtuigingskracht als het ontkrulijzer van de kapster me uitnodigde voor een reeks "De geschiedenis van Beijing" bij haar thuis.
En zie, op donderdag zit ik met rooie oren en een notepad op schoot te luisteren naar Chinese verhalen over Kublai Kan, eunuchen en geheime genootschappen van de Witte Lotus die keer op keer de geschiedenis wisten te herschrijven. We zijn onlangs gestart met het zwaardere werk van keizzerrijk naar republiek, een turf van 100 kilogram en meningen.
Maar wij, wij houden het gezellig met discussies vanuit de luie stoel. Salonhistorici als het ware. Al mag een buitenstaander ook denken dat het me meer om de altijd presente koffie en cake te doen is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten