Nog eentje en dan wordt het hier officieel de kapperskrant.
Want eens een mens aan dat haar kleuren begint, is het een straatje zonder einde. Het moet gezegd, ik zat er vandaag bijzonder relaxt bij en dus was er tijd om eens iets anders dan zorgen om de kapper in me op te nemen.
Het kapsalon zat afgeladen vol, en dat voorzeker niet met klanten. Dat me dat de voorbije tot-aan-de-drempel-pogingen nooit is opgevallen. De kapperszaak bestaat uit 3 ruimtes: de wasbakken, de kleur- en krulruimte en de knipruimte. In elk gedeelte lopen minstens 5 werknemers rond en dan nog een handvol volk bij de receptie annex betaalhoek, met zijn allen netjes in de correcte kleuren gestoken.
Bij West Hair Salon heeft men het niet zo voor de kapstertjes. Het regiment mannelijke kappers zit strak in zwart gesteven overhemd en naar iets te nauw neigende katoenen broeken, al dan niet gepaard met lakzwarte schoenen. De massagemeisjes houden het bij kraakwit en jeans, terwijl de wasbakdelegatie in snoepjesroze duchtig met shampoo goochelt. De haarkleurbrigade propertjes in zwart waar een spetter hier of ginder niet echt kan opvallen, de manager van dienst onderscheidt zich met een das en aan zijn arm een stijfgesteven, vers gecoifte, kortgerokte receptioniste.
Moet het gezegd dat al die drukte bij momenten overweldigend is? Het begint al bij aankomst waar een squad van drie simultaan de jas, sjaal en overigen van je afpelt en netjes in een kastje opbergt. Roze aan mijn linkerarm en wit aan mijn rechterarm tronen me mee naar de kleurruimte waar geruisloos een derde een cape over me heen gooit.
Vergat ik te vermelden dat er ook een barmeid is? Met voorschoot en al bedient ze elegant en de koffiemachine, de theekannen, de waterfontein. Niet dorstige klanten worden met een lichte minachting in haar koude blik de rug toegekeerd.
De haarkleuring zelf gebeurt symmetrisch aan linker- en rechterhelft door kleurmenger 1 en 2 feilloos gesuperviseerd door de kleurensuppoost. Een vierde komt na afloop het resultaat van de controle controleren en met een knikje dat zoveel zegt als 'inpakken met folie, dat boeltje... Ja, jullie alledrie.' Het is meteen ook het sein voor de masseuse om ten tonele te verschijnen. Terwijl de verf zijn werk doet, worden nek, armen en handen losgevezen. En als mijn laatste pink zich nooit relaxter heeft gevoeld, word ik door twee nog niet eerder geziene stafleden naar de wasbak begeleid waar wasseuse 1 shampoot en twee met een naar rotte eieren stinkend goedje de verfvlekken verwijdert. En dan treed ik samen met masseuse twee de hemel binnen bij drukpunt zeven op mijn hoofd. Twintig minuten ouder brengt drukpunt fontanel me bruusk naar de kappersrealiteit en dan is het tijd voor knippen en brushen uitgevoerd door vreemd genoeg een en dezelfde kapper, weliswaar gesuperviseerd door een ander en minimaal gestoord door de veegborstel en het blik van nummer drie.
Werkelijk waar een geoliede machine... Ware het niet van dat ene akkefietje. Geen begeleiding voorhanden van kappersstoel naar kassa? Zag ik daar een vierkante centimeter oningenomen terrein? Vacature niet ingevuld gekregen? Dat kan beter, meneer West.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten