Je zou zo denken, een meer of minder in dit land, maakt het echt verschil? Voor de Chinese overheid doet het dat des te meer, moet u dan maar denken. Visum, verblijfsvergunning, werkvergunning zijn zwaarbeladen woorden in dit deel van de wereld.
De lijdensweg begon nog voor we een voet op Chinese bodem hadden gezet. Het van hier naar ginder lopen in Brussel nam een halve zomervakantie in beslag. Van consulaat over ambassade langs buitenlandse zaken in Belgie, hop naar de migratiedienst in Beijing (u bent nu nummer 2076 in de rij, neem gerust plaats op de vijf voorziene stoelen), waar je zonder genade voor een akkefiet naar huis wordt gestuurd. De medische controle is een volgende stap op het ellenlange aftiklijstje waar menig buitenlander wat dwaas zit naar te staren. Diezelfde medische controle zou een verhaal op zich kunnen zijn, ware het niet dat ik het wat heb verdrongen. Hoedanook het liet sterk de indruk van beestenkeuring bij ons na. Kamertje in, kamertje uit waar je afwisselend eens je broek afsteekt, mouwen opstroopt, sokken afschopt of je trui optilt... Allemaal onthaald op dezelfde starre blik en ijzige stem "next". Bloedprik, urinetest, rapido gynaecologisch onderzoek, echo, ECG, oogtest, bieptest, in uit in uit en dan... de verlossende "approved"-stempel.
Approved voor eventjes, want wat volgt, is pas het grotere werk. Voor de finale vergunning moeten we het land uit richting Hongkong. Dus nog maar net week 1 in van het nieuwe schooljaar in een nieuw land met een nieuwe school vult familie Coppens zijn koffertje met genoeg onderbroekjes voor twee dagen en trekt richting luchthaven. Hongkong is een van die plekken op aarde waar de versnelde visumprocedure van tel is. Twee dagen max en u kan zichzelf resident in China noemen.
Tot de familie Coppens rechtstreeks van de luchthaven naar de migratiedienst rijdt, 7000 papieren invult en evenveel handtekeningen zet, in een Engels aandoende rij wacht tot nummer 345 aan de beurt komt en dan parmantig met een vriendelijke groet de loketdame aanspreekt. Het antwoord: "U mag de vergunning over 7 dagen komen ophalen." ?????
Het vervolg is dat de hele familie meewarig naar die zielige 10 onderbroekjes zit te turen, wat van hierenginderpotjandoriet en dan na familiale raadpleging beslist dat we ons dan maar beroepen op plan B. 1 week Hongkong als vakantie-uitstap.
Het bleek een verstandige beslissing: Hongkong biedt shopping malls met verse onderbroekjes en herbergt vrienden uit Hanoi met kasten vol jurkjes, t-shirts en rokjes om uit te grabbelen, de lucht is er van het verse zeebriessoort en er is een Plan International bureau. Zon, zee, strand, berg, dal en een beetje vertier voor de verstokte workaholic...
7 vakantiedagen later halfweg ons aftiklijstje wezen we bij de douane vol trots naar de onleesbare stempel in ons pasport geldig tot september 2014. Volgend jaar plannen we opnieuw vakantie in Hongkong met in elke hand een koffer gevuld met verse onderbroekjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten