De rook om mijn hoofd

We waren gewaarschuwd. China? Beijing? Weet je wel hoe ongezond het daar is? Maar het besef komt pas wanneer je koffers zijn uitgepakt en het eindelijk tijd is om de omgeving op te snuiven, om je heen te kijken. En dan plots dringt het tot je door. Die stinkende nevel zat er gisteren ook al.

Nog later ontwaar je de ritmiek. Voor elke drie dagen blauwe hemel komt onverbiddelijk een week maskers dragen in ruil, zwart snot, barstende koppijn en kuchende kinderlongen. Drie maanden in het verblijf komt de actie en de investering. Het huis wordt uitgerust met air purifiers die al ronkend je slaap begeleiden. Gaten, kieren en reten worden afgeplakt en ik heb mezelf centraal in het huis gepositioneerd constant gillend "Ramen en deur dicht!" We hebben de kinderen op jonge leeftijd het sluizensysteem moeten uitleggen en het wordt nu bijna feilloos toegepast.
Tussen het tandenpoetsen en schooltassen inpakken in checkt Pierrot de Air Quality Index App. En twee van de drie kunnen u op 6/8-jarige leeftijd al het een en ander wijzer maken over AQI lezingen, 2.5 particles en kolencentrales. Triest, zegt u?
Ik zal u vertellen wat nog triester is. De geldstroom die loopt naar het uitrusten van internationale scholen met luchtverversingssystemen en het bouwen van zuivereluchtbubbels (dome), dat is zuur geld. Gisteren hadden we op school de zoveelste vergadering over wat de school doet, investeert en test. Gerechtvaardigd, ook ik wil dat de kinderen in een optimale omgeving les krijgen. Maar waar eerder het gewicht op kwaliteit van het onderwijs zelf lag, is het marketingkaartje in Beijing bij uitstek AQI metingen in de schoolgebouwen. Tegen volgend schooljaar zal de campus met twee extra domes worden uitgebreid. Dome is weinig zeggend? Foto?

Ik hoef u niet te vertellen dat dit internationale-schoolpraktijken zijn. Lokale scholen en het schooltje van Eloise, dat is alweer een ander verhaal. Heel vreemd hoe weinig impact de apocalyptische dagen op Beijingers heeft. Bij een index vanaf 250 is er een buitenspeelverbod op school en wat doet de buurman? Hij trekt gezwind zijn zevenmijlslaarzen aan en gaat een uurtje joggen. Onze gemaskerde kleine duimpjes lopen dan gedwee de dome in voor een sessie frisse lucht.
Toen Eloise op een extreem stinkende dag zonder boe of ba de schoolbus werd opgeschuffeld voor een klasuitstap, had deze moeder commentaar. Tijdens de maandelijkse koffie-ochtend heb ik een pollution policy (een vervuilingsreglement?) geeist. En ik voelde me schromelijk alleen als pleiter (6 internationals op een totaal van 26 schoolkinderen). De Chinese delegatie zat me wat meewarig aan te kijken. Je kan een schooltrip toch niet afgelasten? Het is een goeie school voor nu, daar niet van... Maar oh, ik wil haar zo graag bij die andere twee op school. Je wordt er beter gehoord en begrepen...
Maar de plaatselijke lucht dus. Er wordt al eens iets afgelast in deze stad, wat die andere ouders ook beweren. Kleine lettertjes niet gelezen? Bij AQI 250 vindt het gebeuren helaas niet plaats...

Oh ja, u mag het gerust allemaal wat fanatiek vinden, met die maskertjes en constante metingen en ronkende Blue Airs en klaagzangen. Maar herinnert u zich vorige week op Brusselse wegen nog het fijnstofalarm met 90km/uur? Dat was naar onze fanatieke metingen en Beijingnormen een blauwe-hemel-frisse-neusdag.

En nu moet ik hoognodig nog wat boven de luchtfilter hangen...