Voor Ikea moet de slogan "Kom het zelf gratis bij ons uittesten!" in Beijing nogal zuur zijn opgebroken. Letterlijker kan niet, mochten we zelf onlangs ervaren. Als we al een beetje negatief tegen deze verhuizing zaten aan te kijken, dan was vandaag een sprankeltje zon in een dreigend wolkendek.
Een deel van ons pakket meubels mogen we in Ikea kiezen en daar zijn wij niet minder blij om. Gedaan met springveren in de onderrug, doorlegen matrassen, een vloekende sofaset, voorhistorische kabinetkasten en mastodonten van Aziatisch gedecoreerde kleerkasten geplant midden in de enige echt luchtige kamer. We gaan deze keer voor Stockholmen, Tjorven, Vaxen en wat nog meer, naast een andere helft van reeds voor ons gekozen van het voorgaande.
Ikea dus. Zelfde opzet, zelfde winkel, zelfde producten, zelfde label, ... ander publiek. Dat Beijing veel volk rondlopen heeft, mogen we dagelijks ervaren, zo ook tijdens een strooptocht in Ikea. Een chinees bezoekt de keten bij slaapgebrek en een moe gevoel in de benen. Op de matrassenafdeling valt namelijk menig uit te proberen. Elk bed wordt ingepalmd door een rechtgeaarde klant om zijn roes uit te slapen, knussig gerold in een donsdeken bij wijze van testoefening. Sofasets, idem ditto. Sofabedden? Worden netjes uitgeplooid en jawel, getest. Zedige Belgen als wij lopen dan wat op onze honger. Voor aankoop hadden we zo graag eens de eenzit geprobeerd, een minuutje maar. Maar om dan alle hindernissen van uitgestrekte benen te omzeilen en die ene zalig snurkende man te wekken. Nee, dan maar zonder. En had ik het net over honger? Dat hoeft een mens in Ikea niet te lijden... een keukenhoek is de ideale picknickplaats. Bestek in de bovenste la, borden in het warenhuis. En dan uren staren naar de tv met Ikea spotjes in een loop.
China brengt ook al graag zijn kroost naar Ikea. Wij voor de koterballen, zij voor het uitproberen van ververskussens, salontafeltjes (spring maar eens stevig op en neer), keukenkastjes (verstoppertje) of vuilnisbakken. Toen Eloise wat verweesd stond te kijken naar de rayon met die laatste, wisten we dat er wat vreemds moest zijn. Na een kinderleven in den vreemde zijn die van ons wel wat gewoon. Een vader die zijn zoontje te plassen hing boven een prullenmand in de aanbieding, deed ons een wijze beslissing nemen. In Ikea hoeven we niet meer zo nodig in de koopjeshoek te rommelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten