Het paradijs

Omdat een mens niet al te lang in een hotel wil vertoeven - toch niet als permanent adres - komt het huizen zoeken zich al op dag een na aankomst dwingend aanmelden. Een voetnoot! De kinderen zouden dan wel weer levenslang in een hotel willen opgesloten worden. Elke dag ontbijtbuffet, voor tv met de voeten op de koffietafel als house keeping langskomt, verstoppertje in de ingemaakte kast en zo vaak als kan kindvriendelijke restaurantmaaltijden toe. Eloise vraagt zich na elke hotelvakantie af waarom het nu al eindigt, want dat thuishotel vindt ze maar niks.
Soit, huizen jagen dan maar. We kennen de dril, we hebben een checklist en we weten welke buurt. We controleren op lekkage, tochtgaten en dakbedekking. We vragen naar torenhoge elektriciteitsrekeningen, winterwaterlekken, vochtvlekken en muffe tapijten. En weet je wat? Daar schijnen ze in China allemaal geen last van te hebben... Tot je de voordeur openduwt...
Laat ik de frustratie en het getouwtrek maar voor wat ze zijn en vertellen dat we een ruim dak boven ons hoofd hebben. Een huis met genoeg slaapkamers, een keuken, een zitkamer, eetkamer en grootmoeders beste kamer, een kantoortje en garage, alles erop en eraan en dat in een omheind domein met de klinkende naam "River garden". De rivier stinkt, de tuin ligt vol met drollen en ik heb wat moeite om mijn stek in de massa terug te vinden. In River garden staan namelijk nagenoeg 400 identieke huizen neergeplant. Het is een compound van het type dat je mond doet openvallen bij een bruine voordeur in de rij witte. Het is een veilige wereld op zich met alles om een mens binnen de muren te houden en een democratisch busje als de nood voor de stad hoog is. Wachters op alle hoeken en inritten zorgen voor discipline en wat monotoon gesnurk onder het raam. Speeltuinen zijn simultaan kinderopvang en hondentoilet. Maar het moet gezegd, dit is een oase van rust en vuile lucht.

Zei ik net nog dat het wat lastig is om ons huis te vinden? Ik vergis me. Het is dat huis zonder Porsche voor de deur.