De kinderen hadden op exploratietochten allang de dansende fonteinen gespot. Dus in badpak trokken we richting Sanlitun Village - Taikoo li voor de ingewijden - al was het maar dat het restaurant Element Fresh achteraf voor de nodige vitaminen zou zorgen - smoothies en groentestengels a-gogo. De voorlopige week in een duf hotel (het zouden er uiteindelijk vier worden) gaat al eens in je maag en hoofd zitten.
En dit tafereel volgde:
Na nog geen kwartier van deze jolige taferelen hoorde ik mijn naam roepen. Nu, dat is dus beangstigend in een wildvreemde stad. Mijn verbijstering moet ergens tussen die van Bernadette Soubirous bij de verschijning te Lourdes en Maria na het vernemen van de onbevlekte ontvangenis hebben gelegen. In de massa kon ik niet echt een gezicht ontwaren, dus schrik sloeg om naar inbeelding. Jetlag, verhuisstress, culture shock, transitioning of wat al meer van labels de psycholoog van dienst mag plakken. Een tweede aanroeping en dan moet het echt zijn. Zo zot ben ik ook niet.
Oke, laten we literaire psycho-analytische omzwervingingen laten voor wat ze zijn... Stond daar ineens een gezin uit Hanoi waar we destijds weleens een vriendelijk woordje mee wisselden. We hebben elkaar wat voelsprietmatig afgetast op toeristisch gehalte. Nee. ik kan er een paar maand later aan toevoegen dat we gezellig bij elkaar om de hoek wonen, geregeld over lunch zoete herinneringen aan Hanoi ophalen en voor de huiselijke klusjes een ayi delen.
Dat de wereld klein is, is een ding. Dat we elkaar tussen miljoenen Chinezen in Beijing hebben opgemerkt is een ander. Maar hoe het die dag de zorgen heeft verdreven, dat was wereldschokkend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten